VARGJET MOS M’I PREKNI

VARGJET MOS M’I PREKNI

mos më zhvishni nga gjërat që më rrethojnë

s’ka gjë

kush të dojë të më shajë

kush të më lavdërojë

unë nuk ndjehem i vrarë

vargjet

batutat

veset

lirikat

mos m’i prekni

janë petkat e mia që më ngrohin

është godina e shpirtit tim

që më mbron

nga furtuna e hidhëruar

netëve të gjata pa gjumë

me peshën e lapsit në dorë

kam shqyer heshtjen e natës së vonë

figurave jetë për t’ju dhënë

lini ato të marrin udhë

se malli me dogj për udhët

e atdheut tim

lini

“HARRIMI”

dera e vjetër prej druri

nuk po troket më

zilja e telefoni nuk cingëron

letra ka kohë që s’kam marrë

as në E-mail

përmallshëm një pështjellim

pikëtakimin diku

në fushat e atlasit tim

ku meridianët kryqëzohen

një numër mungon

mungon

ti

ti

që zgjoheshe para agimit

peng i kohës mbetur

në gojën e harrimit

PA PRITUR

erdhe në galerinë time

pa pritur

para veprave pamore

në gjunjë rënë

në shumëkuptimësinë e tyre

butësisht

diçka kërkove

portretet u asfiksuan papritur

pikturave memece

zjarrmia u ra mbi ballë

nga valë e dashurisë

së mallit të parë 

lotët rrodhen mallëngjyeshëm

mbi faqe

të portretit të saj

shtangur vizitorët

portreti po qanë

GJALLË

në gjirin e llogarive të vonuara

mos humbisni kohë

bëhuni të gjallë

ngrohtësi

këngës për t’i dhënë

pa dyshim

ngrohtësinë e gjirit tënd

ngrohtësinë që na dhurove ti

nënë

HIRI

thëngjijtë e fjetur nën hirin me ngjyrë

i trazoje ti ngadalë

si flokun tënd dikur në pasqyrë

me ndjenjën e dashurisë së vaktë

trazim i rindezur thëngjijsh

ngjyrë e prushtë me hi mbuluar

nga ai zjarr i madh

në oxhakun e vjetër dikur

nën hi

mbeti nënshtruar

zjarr i dashurisë së djegur

nën hirin e fjetur

ti varg i pashkruar

i një kohe tjetër

peng mbetur

E PA THËNË

kush guxon të trazojë

lumin e mendimeve të mia

nga orët e liga nuk mora gjë

nga buzëqeshja jote

sinqerisht

plagët miklova

nga urrejtja për atë kohë

deri tek dashuria

e fshehur për ty

sot

ka diçka çudibërëse

që e mbaj peng në gji

e pa thënë në kohë mbet

kënga e dashurisë

për ty

tretë

SONTE

sonte më duhet dikush

sonte më mungon dikush

sonte më bezdis dikush

sonte më frymëzon dikush

sonte

si në përrallë më vjen malli

për kohën e largët

që u mbyt përfundimisht

në detin tonë të kaltër

sonte

valët e detit janë trazuar

nga pamundësia e kthimit

mbi retë e bardha shaluar

në fundin e stinës së dimrit

me huqe lazdruar

sonte

unë dhe deti po gjëmojmë

valët në kacafytje

në shenjë xhelozie

sonte

namin po bëjnë

KËTË NATË

kalorës

mbi shpinë i kam hipur kësaj nate

deri me të zbardhur do ta shaloj

mbase do ta arrij cakun

kohën e largët ta afroj

unë kalorësi yt

unë jam

sa herë kam fluturuar

mbi re të bardha e të zeza

unë jam fajtori

nëse sonte

të zë lemza

nga joshjet e kohës së lazdruar

edhe këtë natë mos më shaj

retrospektivë e vrarë pa fajin tonë

nga kujtimet e fundit

të asaj nate

nate

të vonë

sonte me buzët varë

do ta lë në rrugë

vargun kujdestar

duke të kërkuar mes yjesh

mes yjesh me zjarr

ti shelgu pranë portës

me gjethet varë

        CH- 10-01-2022
        Mehmet Bislimi