Nga se doli në sheshin e riemërtuar nuk i kujtohej as vet. Mbante mënd vetëm se atë ditë iu mbush zëmra plot vrerë nga shpirtërat e shitur të atyre që këto kohë gjindeshin në majat e një piramide sa hyjnore po aq të djallzuar që nga themeli, në mos më thellë. Hyjnore se është hyjnore nga vetiu dhe se duhet të jetë e tillë; djallzore nga se djajtë banojnë brënda por dhe rreth saj. Aty kishte edhe padjajë me zë të shterrur nga mundi për të mbijetuar në turmën e egërsuar dhe të dalur mëndësh gjer në rrënzë të rrashtit të kryes. As ai, më i riu nga ata që gjinden sot dikund shum lartë në majë të këtij rrokaqielli, nuk kishte fuqi të nxjerr zë kumbues se kush nuk ia virte. Vrapi pas diçkafit mbitoksorë i kishte shurdhuar aq sa zëri nuk ju kalonte as tejmëtej veshëve. Të ndjeshëm i kishin vetëm shpirtërat që i ecnin skaj më skaj. Nga e reja në të vjetrën, nga e vjetra në të renë e nga të dyja në dreqër shumemërorë …  Nga shifnin a shpresonin ndonjë qindarkë a karrigë për ta vendosur egon e tyre, këta shpirtëra nuk bënin gjë tjetër vetëmse ndërronin fé e gjuhë, miq e dashamirë dhe rrinin aty ulur, me prani fizike a mendore, përderisa shpirtërat e tyre lavireshin gjithandej nëpër kahmose shtrigash. Në këtë ankth, ai dëgjoi dikush në trotuarin e dërmuar të thërriste  « ooo Sejdë, Sejdooo !» dhe papritur foli pa dëshirë të veten, me plogshti të tmerrshme duke marrur frymë pas çdo fjale : « Hej lëre Sejdën ore. Të shkoj nga të doj, në dashtë andej në dashtë këndej se kurrë nuk na është bërë vonë për të ». Pas këtyre fjalëve që i morri për tejet të qëlluara, u thek. Dikush thërriste Sejdën por jo të njëjtin me atë të shkuarin që kohë pa kohë. Po Sejda i asaj kohe ju rrotullua nëpër tru se kësaj paradite dëgjonte për së gjalli bisedën e dy krerëve të njohur e nuk merrte vesh gjë. Shoqërueset e tyre të pispillosura zgërdhiheshin e përtypeshin rreth tavolinës së mbushur sikur dhitë para gjetheve të akacies me këmbët e para dhe me bisht të çuar përpjetë.  I ngrati mundohej të kapte diçka nga fjalët e tyre, jo se donte me të vërtetë të dinte çka flitej… Ishte kjo një kurreshtje e tjetër natyre. Ai donte vetëm të përkthej në trurin e tij, që tani i dukej shum i vogël, ndonjë fjalë a ndonjë grimcë fjalije. I dukej se jetonte në një botë tjetër, krejtë të çveshur nga e tija. Gjer më sot, duke filluar diku aty pas pensionimit, filloi ti merr mëni disa gazeta se nuk i kuptonte dot. Ca të tjera ishin disi pak më të lehta por edhe më të pastra për ti kuptuar. Nganjëherë prirte të besoj në vete se mund t’i lexoj edhe pa syzet e trasha, aq i dukeshin të lehta e të kuptueshme fjalët e kohës së tij ; të tjerat, ato të llojit të gazetarit në tavolinën përballë as nuk provonte më ti njollos syzet e moshuara. « Çka po ngjet me gjuhën tonë a thua? Mos vallë unë humb kujtesën e harroj fjalët? », pyeti atë të piramidës që e njihte që nga lindja,- ju ndigjoj të flitni do gjuhë… Ata buzëqeshën lehtë e me pak përbuzje dhe nuk denjuan të përgjigjen. I njohuri i kahmotshëm ngriti dorën nga tavolina dhe luhati dy-tri herë shputën sikur për ti thënë fqiut të dikurshëm të pres pak për përgjigje dhe kaloi në botën e tij mashtruese të parasë, të karrikës, e të lëpirjes pas tyre që luajnë figurecat e këtyre anëve. E figurecat besa ia vlenin se tërë kohës bluanin si çakallë mulliri duke u hangarizur apo duke u zënë me njëri tjetrin e nuk shihnin ashkat e ngulura në sy. Atyre që erdhën në krah të atij më të madhit ju pëlqenin këso figurecash se nuk ju turbullohej kurr uji e as mundoheshin të ndijnë për ndonjë fjalë të fjalorit të plakut që pinte tani kafen pa shije. Nuk kishin ndonjë nevojë pasiqë e kuptonin gjuhën e figurecave e pra nuk çanin kokën për të tjerët që ishin jashtë gardhiqeve të tyre. Në folerrejcën apo gjepurën e piramidës, pjesa dërmuese ishin nga ata që vehten e shiqonin vetëm në pasqyra smadhuese e fjalët duhet ti kishin të mëdha. Për të qenë fjala me vlerë e madhe duhej ti takonte evropiançes se ndryshe zvoglohesh ; huuuu zvoglohesh aq shum sa që 33 shkuarje-arrdhje nëpër fé e anë nuk të ndihmojnë. Po këto ishin botëkuptimet e Zotërinjve folerrejcë dhe atyre që telallonin fjalën ndër gazeta televizora e interneta. Në ndërkohë plaku kapi filxhanin për të thithur ngëllkun e fundit të kafes së ftofur që moti dhe… i ngrini dora para buzëve kurr dëgjoi sa për sherr, zërin e atij kokëmeflokëpaflokut, « … një marshrutë në direkcion të profitit personal që efektuohet step by step është solid por jo edhe benefik…Reagimi rapid është imperativ ! Projektet e… ». Gjuhë e çorroditur, shpirt i çorroditur… S’kishte dert se s’kuptoi krejt. Dikush ia mbështeti dorën mbi sup e një zë shqiptarçe e përshëndeti miqësisht ia ndërpreu vuajtjet që i shkaktoheshin kësaj ditë me pak diell. Vetëm tani Kola u rahatue pak se filloi kuvendimin me Ahmetin, shokun e fëminisë (e besa që të dytë kuvendonin shqip, duke ndenjur çdonjëri në vendin e vet pa pasur nevojë t’i trishtojnë shpirtërat duke luajtur andej këndej e i kuptonte edhe Zoti edhe fëmia i vogël)… E porositën edhe nga një kafe. Ahmeti që dinte për plagët e mikut të tij e sidomos për plagët e veta që ishin akoma më të numërta, ia përsëriti një të vërtëtë:
-Janë bijtë e pobratimcave të qoftëlargut!