Dredhia u luajt natën e shtunë, kur Dulla kaloi rrugën e gardheve dhe shkeli truallin e ëndërrave me përmasa. Në fshatin malor u takua me njerëz të përshkruar që më parë dhe dorëzoi amanetet e shokëve të vet. Biseda e msheftë u bë natën e trazuar nga shiu i furishëm që edhe konvenonte edhe cyste frigë mbi frigën tani më të mbjellë që nga vitet histerike të anë e mbanë lumejve e gardhiqeve me gjemba djajshë. Këtë natë, u bë një dhuratë pak sa e papritur nga një burrë  me mjekër të rrallë verdhake që shihej shum pak në këto vise. Amanetxhiu e mori dhuratën me gëzim të dukshëm dhe përqafoi me respekt e falënderim dhuruesin. Një dridhmë e pahetueshme për syrin e huaj ia shkreptini nga thonjtë e këmbës në majë të tufës se flokëve të çuara  përpjetë mu në tepe të kokës.. Ndjeu rrahje të ftohtë të damarëve të zhdërvjelltë e të mbushura plotë gjak të shëndoshë rinor. Fshiu me pahirë ballin, sikur të ishte djersitur nga puna nën diell, në rendet e gjata të misrit që mbushte ditëve të pranverës me vëllaun e me shokë. Vringëllima të çuditshme, kurrë të papërjetuara më parë, ia therrnin trurin. Përsëri kaloi lehtë me dorë mbi ballë dhe vërejti se nuk djersitej po vetëm ndihej i tillë. I tendosur nga rreziqet që kalonte që me muaj dhe që vinin e shtoheshin, me siguri i mbillnin efektet e pasigurisë dhe frigës në tru. Apo mos ndoshta kësaj nate, luhej një lojë tjetër, e pështirë, e ndyrë…? Zemra e njeriut nganjëherë e parandjen rrezikun apo jo? Ndjeu ti jenë mpi gjunjët nga këmbëkryqa dhe lëvizi lehtas për të liruar vanë e damarëve. Dikush hetoi lodhjen dhe vërejti se agimi ishte pranë. Duhej larguar të gjithë në shtëpi të vet para se drita dëshmitare të zbulonte rrugicat e fshatit. Me maturi të pjekur të pranishmit e lidhur me besa-besë, lëshuan në intervale të shkurta konakun në buzë të prockës së mullinjëve. Mikpritësi i rregulloi vendin për fletje Dullës që do të rrinte aty gjer në mbrëmje dhe kështu në vell të natës, do të merrte rrugën e këthimit në tokën e uritur për rreze. N’atë tokë ku gatuhen ëndërrat e gjata. Ëndërrat e dëshirës së zjarrtë. Ëndërrat që ngriteshin lartë në ideale të përgjakura. Ëndërra që ngadalë merrnin hapa të realtë drejt një të vërtete të madhe, të arritshme padyshim. Dhe Dulla fleti shpejt po dhe u zgjua shpejt. Disa herë gjatë ditës e merrte gjumi dhe zgjohej, në këtë dhomë të mbyllur për të parandaluar fëmijët e shtëpisë që të zbulojnë mikun e panjohur. Vonë, duke perënduar dielli, Mehmeti u këthye nga puna dhe me kujdes hyri te miku e u përshëndet gjysëm zëshëm. Nata nuk vonoi. Dulla morri pak bukë misri në janxhëkun e vet dhe shiqoi orën italiane në krah. Orë italiane!? E nga erdhi në djerinë!? Bah. Nëntë e disa minuta. Me ngadal lëvizi këmbën jashtë shemit të derës dhe zbriti kujdesshëm drejt përruas, i vetmuar në drejtim të kundërt të rrjedhës e në kahje të gardhiqeve e gjembave të djajve që duhej ti kaloj në errësirën më të madhe. Pa zhurmë, pa nxitim. Mesi i natës thonin kishte pesë dakikat e liga por kjo nuk e pengoi aspak që pips në këtë orë t’ia këpus shtegut drejt Shpatit të Diellit që, o Zot, nuk kishte pa diellin e lirë me vite, Shpat i këthyer nga dielli e pa diell. Në rënzën e vet mbante fshatin krenar ndoshta të moshuar një mij vjet. Themele të lashta ky fshat i ndërtuar gurë mbi gurë, i mbuluar me gurë, me duje thekni e besa nga mahallat e poshtëme edhe me tjegulla moderne. Rrezik nga zjarri, rrezik nga era, por i qëndrueshëm dhe krenar. Me të parë vizëllimat e para të rrasave, Dulla ndjeu një lehtësim dhe një dëshirë për të rritur hapin. N’ora tre të pasmesnatës u ul në postaqinë e ruajtur që nga koha e stërgjyshit të vet. Madhëroi pa zë Zotin dhe pa vonuar e morri një gjum ashtu i mbështetur për murin e gurtë të lyer me horosan. Pas pak kohe i hapi sytë me plogshti, u çua ngadalë dhe shkoi në shtrat.

-Çohu bir! Kulla e rrethuar e oborri plot me asish që flasin gjuhë tjetër nga e jona…- dhe nuk përfundoi fjalën. Kafshërisht y shty nga uniformat që u hodhën mbi Dullën dhe ia lidhën duart me hekura duke u çjerur si langojt e rrugës të kasaptoreve të qytetit. «Ora», pëshpëriti me vetvete. Atje ku vajzat dhuratë më të madhe nusnije, e pa të cilën refuzojnë të shkojnë nuse është ora; atje, të marrësh dhuratë një orë italiane, shtet armik ky në këto anë!!!? «Tani po marr vesht sa është ora», përsëri foli me vetvete por me zë kësaj rradhe. Njëri nga ata iu kërcënua në shqip. I tha ta mbyllë e të mos shanë. Ç’dreq. E turrën në njërën nga veturat e shumta dhe e drejtuan për në qytetin e madh. Torturë. Torturë… Por Dulla nuk kishte qenë askund jashtë shtëpisë së vet. Vonë pas mesdite, ai me shum shirita e yje mbi supe, paskish kërkuar t’ia sjellin para këmbëve, aty në zyrë të veten. Një uniformë tjetër rinte në këmbë dhe kur morri urdhërin t’ia heq orën nga krahu i përgjakur e bëri këtë me shpejtësi dhe i zhdërvolli katër vidhet e kapakut të cilin i dha eprorit të vet. Ky pa i hedhur aspak sytë të shoh anën e brendshme, ia afroi te hunda Dullës që të lexoj. Nga afërsia nuk shihte gjë, largoi pak kokën e nëpërmjet syve të ajur nga rrahja, lexoi emrin e fshatit ku bujti e nën të, lexoi emrin e vet. Dhimbja qe më e madhe për shokët e djerrinës. Për vete as që e bënte dert. «Ata e kanë ndoshta më vështirë se unë».

Asaj nate me shi, njëri nga oda, një mjeran i mjerosur, deshi t’i shkatërroj ëndërrat e të gjithëve. Nuk dijti se tradhtia nuk i shuan idealet madhështore.