R-M Laçi Nënë  "e re", në moshë të stërgjyshërisë

Viti që kaloi ngjalli disa polemika rreth moshës së femrave që kanë dëshirë të kenë fëmijë duke mos llogaritur moshën e tyre të kaluar përtej të gjithë kufijve natyror. Në shum shtete, sikur për lavdi, gjejmë rekordet nacionale të nënave të moshuara mbi gjashtëdhjetë vjet të cilat përpos peshës së moteve duhet të merren edhe me foshnjen si dhe t’u bëjnë ballë shpesh kritikave acidike kundër tyre. Në përgjithësi, numri dërmues i mjekëve specialistë në shum shtete të zhvilluara deklarohen kundër ëmësisë pas moshës 43 vjeçare e në Zvicër për shembull, kaluar kjo moshë fertilizimi in vitro ndalohet  sepse ndalohet njëherit edhe dhënja e ovociteve nga shkaku se rreziku për shëndet të lig për nënën dhe për fëmijën është shum i lartë, sidomos nëse ka që më parë turbullirë nga diabeti, arterioskleroza, tensioni i lartë si dhe çregullime të rendit psiqik. Megjithate, egzistojnë vende ku nuk ka asnjë pengesë ligjore dhe kështu hapen rrugë, të them, për eksperimentime dhe vrapim pas rekordeve së pari nga ana e mjekëve dhe dëshirat për fëmijë por edhe për famë e mediatizim të femrave të klasave të ndryshme. Këta 20 vjetët e fundit, një anim i numërt nga shtyrja e moshës për lindje mbisondon në botën e industrializuar dhe me hovin feminist e dëshirën për karierë, femra gjithënjë e më tepër i mënjanon ëmërisë dhe sot flasim për një mesatare të bërjes nënë në moshën 32 vjeçe. Mirëpo kjo nuk është as nga larg dukuri brengosëse edhepse nga qarqe dhe kënde të ndryshme shkencore egzistojnë vërtetime bindëse se mosha më e përshtatshme për nënën dhe për fëminë është ajo rreth 20 vjet. Ndërlikimi i gjendjes pra nuk qëndron në shtyerjen e moshës në suaza të them të kuptueshme për njkë dhetëvjetësh. Telashet fillojnë, si që thash më parë, kurr një numër gjithëmonë më i madh femrash kërkojnë me çdo kusht të bëhen nënë pas moshës së përcaktuar nga natyra. A nuk është provokim imoral t’i vendoset ovocit gruas 67 vjeçare (rasti i një rumuneje) që në kushte tjera do të ishte gjyshe e stërgjyshe ? Në media kemi parë disa herë foto të këtyre nënave me fëmijët të bukur pranë ose në prehër por të them të drejtën, ndjejë një dhembje për këta voglushe e voglushë aq më tepër kurr dijmë se disa rriten pa prani të prindëve të vërtetë pasiqë nëna nuk është nënë biologjike. Mandej edhe fenomeni natyral i mundësisë së vdekjes nga mosha, e fëmia që heret ngelë jetim. Nuk ndalem të flas për përcjelljen në shkollë, për sheti të vogla në qytet o në park. Krejt këto gjëra, ndoshta pas 100 vjetëve nuk do të traumatizojnë por fëmijët e ditëve tona, është evident rreziku traumatik. Mendoj se një kufi më i lartë ndoshta mund të përcaktohej gjer në moshën 50 vjeçare por kaluar ky limit, duhet ndaluar çdo intervenim të mbarësimit të femrës. Këtë e them duke u nisur nga fakti se një grua që dëshiron fëmijë e nga shkaqe të ndryshme nuk ka mundur të ketë, duhet që të ndërmerr  masat e duhura në suaza më të hershme, të themi rreth moshës dyzet vjeçe e jo të jepet pas orgjive të shumta të jetës vetanake dhe të riprodhoj në kohën kurr i teket vdekja. Ka patur femra që kanë deklaruar, në moshën 55 vjeçare e më vonë se tani e ndiejnë veten të gatshme për t’u bërë mëmë. Është tejet cinike të deklarohet një gjë e tillë se në thelbin e saj kjo nuk është e vërtetë. E vërteta qëndron në atë se dikush mendon se pa fëmijë jeta është më e bukur dhe tërë koha i ngel në dispozicion. Fëmijën e dijnë si pengesë për arritje të diçkafit në jetë e kurr lëkura fillon të tkurret, truri të rrudhët, jeta të ndihet e kaluar, ato e ndiejnë veten të gatshme për t’u bërë nënë !!! Besoj se ky fenomen do të merr fund këtyre 2-3 viteve të ardhme dhe se pandërgjegjshmëria ose jokoshienca e disa mjekëve specialistë dhe sidomos të femrave do të sanohet dhe nuk  do të ketë nevojë të intervenohet me ligje e ligje për ndalimin e kësaj dukurie të pamatur moralisht.   5 dhetor 2011