Përkundër mbisundimit të besimeve se filozofia është fushëveprim e pronë e një elite intelektualësh të lidhur drejtpërdrejt me mendimtarinë, do përsëris këtu atë që kam thëne në shkrime të tjera, se kjo nuk qëndron assesi dhe këto të thëna mbi filozofinë si diç e rezervuar për një kastë, janë rrënjësisht të pa themel. Të merresh me shkrime filozofike, të krijosh sisteme, të shkoqisësh çështje shoqërore morale apo politike janë horizonte dhe burime për filozofë profesionistë por vet filozofia si qendër urtësije, është në shërbim të përgjithëshëm dhe të gjithë mund të shërbehen me të nëse për këtë kanë dëshirë e sidomos nëse për këtë kanë nevojë. Kur them për dëshirë e nevojë, kam parasyshë mundësitë që jep filozofia-filozofimi në kuptimin e përditëshëm jetësor të individit. Pyetjet rreth jetës dhe pse-të që nuk mund të tejkalohen, posaçërisht kur tejkalimi është i ndërlikuar dhe enkas kur ai koklavitet në mungesë të mundësive të subjektit të gjen rrugëdalje nga situatat e krijuara nga jashtë ose nga vet ai. Një terapi filozofike mundëson njohje-ndërgjegjësim të subjektit me vështirësitë e grumbulluara gjatë ditës (ditëve, viteve) dhe ndihmon ndërhyrjen për tejkalimin e tyre. Flakja e ngjarjeve traumatike bëhet me vet angazhimin e subjektit i cili nëpërmejt të filoterapisë, do të njoh nga afër veten; duke u pajtuar të kërkoj veten dhe duke u pajtuar me veten sikur që bënin dhe mësonin për shembull, stoikët, do të jetë në gjendje të kuptoj veten dhe vështirësitë me të cilat përballet.

I rëndësishëm është dallimi që duhet patur parasyshë kur flasim për ndihmë filo-terapeutike. Nuk duhet përzier psikiatrinë es as psikologjinë. Filozofia është aty për të gjithë. Ajo ndihmon ata të cilët janë të tejkaluar nga vështirësitë ditore nga të cilat e humbin ndjenjën dhe kahjet e mirëqenies në jetë. Filozofia është aty për t’i mbisunduar e pse jo edhe për t’i larguar kokëdhimbjet e stresit. Është gjithashtu me rëndësi të dihet se një filo-terapi nuk mundet të aplikohet assesi në raste të vuajtjeve nervore patologjike komplekse e me këtë, kuptohet se një filozof kurues nuk duhet të vehet në rolin e psikiatrit ose psikologut.

Çka ndihmon praktikisht kjo terapi? Kjo pyetje lind sidomos nga fakti se për këtë lloj ndihme nuk është folur më parë, së paku te na sepse në perëndim vërrehen disa lëvizje drejt një njohje së pari në qarqe filozofike dhe poashtu mjekësore. Kjo terapi mund të ndihmoj njeriun të gjej problemet që i vëhen përballë në mënyra të ndryshme dhe nga faktorë të ndryshëm. Puna, financa, familja, imazhi vetanak dhe vet uni parashtrojnë vështirësi për të gjithë na sepse kërkojnë fuqi dhe dëshirë të konsiderueshme për menaxhim adekuat të tyre. Përsëris se kjo vështirësi nuk është e huaj për askënd pasi se priremi kah ndjenjat duke lënë pasdore marrëveshjen me veten dhe kështu ato (ndjenjat) marrin epërsinë ndaj arsyes dhe arrimë në lëshim krahësh dhe veprimet tona i mbështesim kohë pas kohe me një plogështi të dukshme psiqike e jo duke u shtruar përkundër tyre. Përkushtimi  i vetëdijshëm në mbrojtje kundër ndjenjave të anktheve nga friga e lodhja do të jep zgjidhje të arsyeshme sepse do të kaloj nëpërmjet gjykimit të qëndrueshëm. Qëllimi dhe roli i filo-terapisë pra është aftësimi i gjykimit inteligjent që mundëson parjen e drejtë të trazirave të shkaktuara nga ngarkesat reale por edhe të stër-ritura në faza të ndryshme të jetës sonë.

Në themel, duhet ditur se kjo terapi ofron mundësi dhe ndihmë për të dalur nga vetviktimizimi drejt vetdijësimit, nga viktima në përgjegjës për vetveten dhe i vetvetes. Filoterapia nuk është mjekësi dhe nuk mund të jep ndihmë medikale (ilaçe). Ajo nuk këshillon duke dhënë përgjigje për të arritur lumturi a ideale të tjera por krijon rrugë efikase  drejtë lirisë shpirtërore duke parashtruar pyetje, duke dëgjuar pyetjet, dhe kështu ndihmon subjektin në gjetjen e rrugëve që çojnë kah të pamunit real të shqetësimit që e rëndon. Gradualisht, subjekti mëson t’i kuptoj pyetjet që i sillen dhe filon të ushtroj pushtet mbi to. Ai në të njëjtën kohë familjarizohet me të menduarit për veten e me këtë, ndanë kohë nga ngutia e dinamikës ngulfatëse dhe « ndalet » jo për të ngelur pas por të kapur dhe tejkaluar vonesat e streseve dhe ngulfatjeve që sjellin mekanizmat e ndryshme të kohës, qofshin ato reale apo të stërmadhuara. Është primar fakti se filoterapia mbjell ëndje për lexim të teksteve (veprave) filozofike dhe dallon shum nga drejtim-udhëzimi drejt një lëmije, më shpesh drejt religjionit përkatës, nëse subjekti është pak a shum besimtar ose drejt sektarizmave, derivate të fesë fillestare të subjektit. Filozofia nuk përjashton fenë por ndihmon të lexohet feja dhe të nxirren konkluzione që ndihmojnë në kapërcimin e probleve. Në këtë kontekst, hyjnë të gjithë filozofët pa përjashtim kohe dhe botëkuptimi. Tekste filozofike nga më të lashtat dhe nga bashkëkohoret. Platoni, ose Ibën Sina, Descarti ose Nietsche, libra fetare nga e vetja dhe të huajat. Si që shifet, ky lexim nuk pretendon dhe nuk duhet në asnjë moment të pretendoj të krijojë filozofë, të bëjë besimtarë ; ai është aty për të mësuar sinkronizimin e mendimit dhe veprës, gjetjen e vetvetes duke hulumtuar në qetësi nyancat e urta.

Si përfundim, dua të vë në pah se filoterapia nuk është shërim nga një sëmundje, por mundësi e cila ndihmon në ndërgjegjësimin e subjektit me vlerat e veta duke i mundësuar dhe njoftuar me mënyrat e arritjes së një vlerësimi të drejt të asaj që është në të vërtetë. Çlirimi nga ankthet bëhet pa shtypje dhe këshilla se si duhet bërë. Ajo mëson si të gjindet " si duhet bërë" nga vet subjekti me shtimje në përdorim arsyen filozofike, ndryshe thënë, mëson përdorimin e urtësisë që çdokush e posedon, pra mëson zgjidhjen me urtësi dhe jo urtësinë.

Të zhyturit në studime, çliron subjektin nga terapia e gjatë sepse ai tanimë është mësuar të ndaj kohën për pleqërim të vërtetë, të zgjedh nga jeta dhe veprat e mendimtarëve momente që i ndihmojnë në mënyrë të pakundërshtueshme në shnyjëzimin e papërshtatëshmërive me të cilat përballet duke përdorur çelësat që i zgjedh vet dhe kështu, gjunjëzon  ethet e krijuara nga streset e ndryshme që servon jeta. Mendimi dhe veprimi harmonizohen dhe koha më nuk ngutet por ecën me shpejtësinë që subjekti ia jep.