Ç’është poezia dhe dashuria ndaj saj (2)

Mund ta quaj edhe lundër.  Pa dyshim edhe është e tillë. Lundron e lirë e në të, lira e Orfeut apo zëri i Apollonit që përkundet valëve të ardhura nga largësitë. Mbi të poeti krijon i shkrirë në harmoninë e flautës së lashtë apo në cicërimën fyellit të brigjeve bukolike. Në poezi ka mungesë inspirimi poetik, ka dobësi poetike por asnjëherë nuk mungon aspekti i saj olimpik sepse mungesa është e poetit e jo e poezisë. Ajo lind dhe jeton duke u shpërnda në diapazon të hapur në paskajshmëri.

Poezia është ushqim për njeriun. Për njeriun që nuk ka dëshirë të vdes. Mënuja poezi është e gjithënduarshme, e ngroftë apo e ftoftë, e lëngët apo pirunike, e gjelbët, e ëmbël, djegëse, e yndyrshme; e freskët por edhe e lënë nga më parë. Ajo është prijëse e gjendjeve shpirtërore vetanake, familjare, grupore dhe e turmave të tëra. Lum që sjell me vete ndjenja dhe lëvizje : dashuri, hidhërim, atdhetarizëm, heroizëm… Me të drejtë Visarion Bielinski në  Poezia e M. Lermontovit thot : Në poezi, jeta është akoma më jetë se vet jeta.

Poezia nuk ka kohë të caktuar jete dhe gjallërimi. Ajo është e aftësuar të jetoj si në mëngjez ashtu edhe në mbrëmje ; ditën dhe në thellësitë e natës. Fushëbeteja e saj është e hapur për universin. Natyra e saj është e mbjellur aty ku të duam ta korrim. Nën hije, në plazh, në dhomë të fletjes, ulur në përkundësen e oborrit…  Ajo zbret nga yjet dhe andaj është e lirë për martesë me të gjithë.  Është gjallëria e përditëshme. Krema e shijes së shpirtit që nuk harxhohet. Ajo  shkrihet në buzë, në zemër, në tru…

Them akoma se poezia është unazë e përkryer, gjerdan i përkryer, hallhalle e përkryer. Ajo përkulet para nesh dhe përkthehet në çka duam na. Përvidhet në pore. Në horizontin e të pamurit tonë është flutur, bletë, pëllumb… shndërrohet në pambarim. Vjen drejt nesh dhe niset prej neve. Pushon në kraharorin tonë ose na vështron me habi, me dashuri, me hidhërim, me melankoli. Na flet me zë përkëdhelës ose me furi; na dëgjon e qetë ose me trazirë, joshet ose pezmatohet … Ajo zbret nga Olimpi ose grafullon lavë nga krateret…

Sido që të jetë këtë hapësirë të madhe të quajtur Poezi e që as mund të pretendoj kush se e ka përshkruaj byle vetëm një hise të saj, do të them akoma se AJO është prodhim Yjor që me bukurinë e vet ringjall çdo atom të jetës njerëzore. Ajo rrjedh në njeriun bashkë me gjakun në damarë dhe kalon nëpër shpirt duke e trazuar atë, duke e shndërruar, duke pastruar e mëtej përsëri u këthehet hapësirave qiellore për të zbritur pa vonesë në cikël të pafund. Poeti anglez Percy Bysshe Shelley, në veprën e tij Mbrojta e poezisë, në një vend  thot : "Poezia pavdekson gjithçka që është më e mirë dhe më e bukur në botë."