Poezia është fjalë greke që në përkthim do të thotë thjeshtë bëj, krijoj. Kjo fjalë është krejtësisht e re kur të kemi parasyshë se vjershërimi ka filluar mijëra vjet më parë, që në kohët parahistorike ; në kohët plotësisht primitive, në mos akoma para se njeriu të filloj të flas mirëfillti.

Historia e poezisë është e gjatë sikur edhe vet njeriu që prej kur mund të njihet si i tillë pasi ai që atëherë, me klithma të caktuara të përcjellura me ritme paralajmëronte grupin për rrezikun kur afrohej ose e parandiente, « vajtonte » në mënyrë të caktuar humbjen e të afërmit përcjellur me lëvizje ritmike. Kur këthehej nga gjahu, vet apo në grup gjithashtu festonte, bënte « aheng »  me britma  që lidheshin me levizjet ritmike, rrahje duarësh, rrahje gjoks dhe prodhime të tjera zëresh. Kjo sigurisht se nuk quhet akoma poezi por është fillimi i krijimit të këngës dhe ritmit. Zëri ngritej, qetësohej ose ulej thjeshtë sipas emocioneve nga ku buronte. Krejt kjo përcillej me forma e ndryshme lëvizjesh ritmike që njëherit ndihmonte memorizimin dhe grupi kuptonte për ç’bëhej fjalë.

Dihet se njeriu që nga krijimi ishte i predestinuar që një ditë të flas e sipas natyrës së tij, ai pajiset që në fëmininë më të hershme me instinktin e imitimit gjë që e dallon nga gjallesat tjera dhe prandaj, ai nëpërmjet të imitimit filloi t’i marrë mësimet e para në jetë. Filloi t’i imitoj lëvizjet që i pëlqenin tek të tjerët, zërat e prodhuara dhe kështu eci drejt zhvillimit e krijimit. Këto dy mundësi të njeriut, i dhanë « poezitë » e para në histori dhe satisfakcion imitatorëve. Edhe sot, njeriu ndjen kënaqsi kur imiton diçka që e ndjenë për të bukur. Dhe jo vetëm poezinë por krejt ç’sheh e ndjen, objekte, gjallesa, art…

Mijëvjeçarët kalonin e kënga dhe ritmet u pasuruan se u pasurua fjalori dhe andaj koha e analfebetizmit nuk mund të llogaritet si e shterpë për nga arti i krijimtarisë. Këngët për trimëri, gëzimet, fitimet, hidhërimet e humbjet këndoheshin e vallëzohej në kremtime e rituale fetare.

Koha e shkrimit, filloi me numrat e mandej shkrimet e tjera me germa në formë të pykave (shkrimi kuneiform). Nga artet, poezia gjindet e shkruar e para dhe u gjet mbi monolite. Këto shkrime datojnë prej para 3000-5000 vjetësh. Tani dihet preras se poezia më e lashtë e zbuluar është poema epike që flet për historinë e mbretit Gilgamesh, (Epopeja e Gilgameshit) e shkruar mbi tableta argjili.

Në Kinën e lashtë Shi jing-un (Kanuni i poemave) libër ky i shejtë të poezisë. Praktikisht janë pesë Jing-a që janë drejtpërsëdrejti të lidhura me Konfuçion (Confucius). Mendohet se ky i zgjodhi të 305 poemat që formojnë këtë antologji edhepse, shum mirë kjo vepër ka mund të egzistoj që më parë se mendimtari i famshëm i cili vetëm se iu riti vlerën këtyre Jing-ave duke thënë psh. se njeriu që nuk i njef Poemat, është sikur i ngujuari para një muri dhe nuk mund të sheh përtej e pra nuk mund të shkoj para. Pas këtij kanuni poetik, njohim.

Aristoteli në Poetikën e vet e ndanë poezinë në tri lloje : epikë, tragjedi dhe komedi.

Punimet e tij patën jehonë të madhe në shekujtë e « Kohës së Artë » të islamizmit e më vonë, edhe në kohën e Rilindjes (Renesansës) në Europë.