Të shkruash për Nasiben do të thotë të prezentosh një dritë intelektualje të palodhshme që vepron nga disa vite palodhur në ngritjen dhe edukimin e rinisë shqiptare që kaloi nëpër vitet më dinamike të luftës për dinjitet dhe liri kombtare.

…

Nasibe Cavdarbasha lindi në Pejë, qytet i traditave shqiptare ku kreu filloren dhe gjimnazin. U regjistrua në Univerzitet e Prishtinës në fakultetin Gjuhë dhe Letërsi Angleze dhe pas kryerjes u punësua (1979, vite ku femra shqiptare përbënte afro 10% të punëtore të arsimit) pranë Shkollës së Mesme Teknike dhe nuk ndërpreu punën as në momentet më të vështira e të rrezikshme të vitetve 1990/98. Si shum kolegë të saj në mbarë Kosovën, ajo nuk hezitoi të kalon nëpër kordonet e policisë famëkeqe serbo-jugosllave për të shkuar në vendin e punës që tani më ishin shtëpitë e ofruara arsimit nga ana e mërgimtarëve shqiptarë. Ishin këti vitë ku jeta vihej në rrezik në çdo moment se dora e zezë e armikut i kishte në shënjestër njerëzit e arsimit. Por kjo nuk e frigoi aspak Nasiben, përkundrazi ajo më me elan shkonte në punë dhe ishte krenare për veprën e saj dhe ndihmën që i jepte pak dritë rinisë në këtë kohë të territ total të imponuar nga forcat robëruese sllave.

Vitet e pasluftës, Nasibja u punësua në OJQ « CONCERN » nga Irlanda si asistente sociale dhe mbulonte 20 fshatra të rrethit të Pejës dhe aty tregoi një humanizëm të jashtëzakonshëm në ndihmën e nevojtarëve të këtyre anëve dhe sot njerëzit janë shum mirënjohur dhe nuk harojnë përkushtimin e saj.

Më 2003, Nasibja i rikëthehet arsimit duke u punësuar në Shkollën e Mesme të Artit dhe aty gjindet edhe sot si profesoreshë e Gjuhës Angleze. Nëse bëjmë vetëm një vështrim të shkurtër të përvojës profesionale, shofim se nëpër « duarët » e Zonjës Çavdarbasha kaluan gjer më sot rreth dhjetë mijë shkollarë e për këtë duhet pra një përkushtim cilësorë.

Dua të theksoj se për këtë shkrim shkas i parë ishte edhe një njohuri e mëparme që pata mbi një dashuri të Nasibes: ajo e adhuronte pikturën. I kërkova në një rast të më dërgoj ndonjë nga punimet e shumta për një ekspozitë nëpërmjet internetit por befasia ishtë turbulluese. Aty kuptova se harbutët e pagdhendur e të paskrupulltë, gjatë luftës « zhdukën » pa gjurmë rreth 50 tablo e skica që ishin një thesar shpirtëror i Nasibes. Ajo nuk pretendonte aspak një famë në botën e artit figurativ dhe aq më pak ndonjë përfitim material. Pikturat ishin jeta e saj gjatë vitëve të errësirës, ishin poezi e ditar; arkë e përjetimeve nga vitet e nëntëdhjeta. Dëmi dhe dhimbja shpirtërore që ju shkaktua nuk din as vet si ta përshkruaj por një gjë është e sigurt, Nasibja përballoi këtë humbje të pazëvndësueshme dhe rifilloi me ngadalësi të pikturoj. Punon mundimshëm por me dashuri në arsimimin e rinisë sonë dhe ndanë kohë nganjëherë për të shkruar një poezi të vogël a për të « folur » nëpërmjet brushës së njomur në ngjyrat që prezentojnë fragmente jete.

Por Nasibja, është edhe nënë e bashkëshorte e vueshme. Dy vajzat e saja që bashkë me bashkëshortin e saj ju mundësuan shkollim solid, janë thëllenza të vërteta… Pandërprerë i vizitojnë prindërit e tyre dhe kështu familja ngelë e lidhur fort në mes vete, si traditë cilësore shqiptare që është.