Filozofi
     dhe
letërsi

__histori kombëtare, vështrime, debat__

 

 

 


.....

 

 

 

Ballina   Portal - FERIT RAMADANI NUK HARROHET; I JETON VEPRA NËPËR BREZA

FERIT RAMADANI NUK HARROHET; I JETON VEPRA NËPËR BREZA

 

Shkruan:Shaban Cakolli

 

Kanë kaluar tri vite,prej kur në mesin tonë nuk është më fizikisht veprimtari i shquar i çështjes sonë kombëtare,publicisti dhe poeti,miku ynë i madh Ferit Ramadani,i cili me veprat e tijë mbetet gjithnjë

në jetë,në kujtesë,trasojnë rrugën e tij brezat e veprimtarëve kombëtar,poetët,gazetarët,dhe gjithë intelektualët tanë.Ferit Ramadani, ishte i dashur,i urtër,atdhetarë,mik e poet i madh.

Ferit Ramadani u lind më 06 qershor 1956 në fshatin që populli e quan Llag, ndërsa administrata Trapçin Doll të Kërçovës.

Më 1982 u diplomua në Fakulteti Ekonomik të Prishtinës ku vijoi edhe studimet pasuniversitare në degën "Politika e zhvillimit ekonomik ".Ishte udhëheqës i sektorit ekonomik dhe juridik në Postën e Kërçovës.

Me krijimtari merret që nga viti 1974, dhe ka publikuar poezi, tregime, ese, romane dhe kritika letrare në periodikun e kohës me emër dhe me pseudonime.


Më 25 Tetor 20010, u ndal së rrahuri, zemra e Ferit Ramadanit… këtij patrioti dhe shqiptari të flaktë, që deri në ditën e fundit të jetës së tij, ja kushtoi vargjet çështjes shqiptare…

Zemra e tij heshti, për të lënë dhimbje të madhe tek të gjithë të afërmit, tek gjithë shoqëria e tij, por edhe tek mijëra lexues e miq të shkrimeve të internetit, të cilët edhe pse nuk e kishin takuar personalisht, gëzonin respekt dhe mirënjohe për të.


Veprat e publikuara :

Për sa legjenda flet historia , poezi, botuar nga "Pjetër Bogdani", Biel të Zvicrës, qershor 1992,

Nesër mund ta kuptoni heshtjen , poezi, botuar nga Flaka, Shkup, 2001

Pirgu i dhembjes , roman 1996,

Pirgu i dhembjes II, roman 1997 etj.


Për ty që je larg meje 


Në këtë natë të qetë 

Pranë dritares qendroj

Shiqoj yjet lartë

Dhe për ty mendoj.


U bë kohë e gjatë 

Që je larguar

U bënë, e dashur, disa muaj

Që s'të kam takuar.


Rangut të të verbuarve

Unë, tani, i takoj

Se sytë mi more

Kur u largove.


E tani me foton tënde në dorë

Nga largësia të përqafoj

Nga zemra të fala

Dhe të puthura të dërgojë.



________________________________




URREJTJA


Për ju s'është rëndë 

As për fatin nuk është lehtë

Zemra hidhërohet e nuk bën

Është keq për ty që të urren.


Larg se keqes, o njeri

Mbill në zemër më shumë mirësi.

Sa e bukur është mirësia

Të udhëzon nga dashuria.


E shkurt është jeta,

Andaj duhet të mbrohemi

E këtu të dominojnë fjalët

Liri, mbarësi dhe fate.



________________________________




JETË E HIDHUR


Sa rëndë e shqiptoj këtë fjalë

Dora më dridhet kur e shkruaj.

Me shpirt, njërit, duhet besuar

Se jeta nuk ka lindur për tu hidhëruar.


Sa fjalë të buta ka në jetë

Sa zemra rrahin për të mirë.

Edhe shumë njerëz gabojnë

Ata që zemrën e hidhërojnë.


Sa mirë do ishte gëzimi

Në sy do të lexohej mirësia,

Në zemër do të vërehej butësia

Hidhërimin nuk e duron njerëzia.



________________________________




NË CILËN KAPTINË?



Në cilen kaptinë te frymëzimit hyre nuk e di

se mbaruan te gjitha e nise ti !

Me vargje te lagura , shellirë deti prej loti

se je malli që djeg e rilind perseri!


Ku të ndalem pritave të bej një percaktim

nuk më mjaftojnë çastet qe të dëgjoj fjalën!

Në kufinjtë e shpirtit gjithmon kam shestim

sa rrëshqitshëm hiqesh sikur e prek njalën!



Perendi madheshtore lindur e rilindur agimeve

që me largon peshën e errësirës nga jeta

në sinjal të pritjes endesh ledhatimeve

që të flet mirësia si era ndër gërsheta!


Gjithmon del e tillë si akrepi qe puth kohën

për çdo tiktak zemre më rinon shpirtin Ti

në këtë sfidë ndryshimesh që te derdh llohën

je bërë ylber shtigjesh që ngrit dashuri!



________________________________




SA TË GEZUAR...!


Se kisha menduar një natë të ketillë varri

se kisha menduar nje fatalitet per jeten !

Sa shpejt me mbuloj nje peshe qe se ka as Sharri 

nje vule shpifjesh qe gjithkah i gjetën!


Per te gjith hapa shtigje te ndjejne mirësinë

kur u bera dicka t'u dalin aq rrudha ?

Gjithmon ndesha urrejtjen perse ngrita dashurinë

le te jete e perjetshme - periudha!


Jam mesuar me mall t'ua bej uratën

S'jam njeri qe ua projektoj hidherimet!

S'ka gje se ate pakë dritë ma benë si natën

do te flasin nje kohë permbajtjet dhe shkrimet !



________________________________




DESHA TE BEHESH VIGANE!


Perse gjithmon desha te behesh vigane

te mbetesh nje Diell qe ndriçon anësisë,

me cinizem percillej cdo shkresë e cdo ane

mos e bej nje rreze per shprese te dashurise!


Nuk me lodhnin djajtë qe turfullojnë pandal

As shtrigat qe deshen te krijojnë ndalesa!

Se janë si perrocka qe rrjedhin ne mal

i ndalin rrjedhat ne gropa e lakesa!


Perse te humb kohën te te shpjegoj gjerat

Perse te pushton ajo ndjejnë pikëllimi ?

Unë ua kuptoj gjuhën ua njeh dhe zërat

te gjithëve qe netëve i fergon perdellimi!


Ndaj nuk kam lakmi per sherrin qe bejnë

Se duan te arrijnë te dalin ne arenë !

Por kot rendin se eunukët te njejtë ngjajnë

tek shterzojnë te krijojnë idenë !


Nuk vuaj nga ajo ndjenjë qe ka zili !

Per gjithcka do te kuptosh nje ditë !

Se sot nga misteri te behet gjithcka zi !

per qendrimin tim ke ndez meritë ...!



________________________________




ME VARGJE TË PRAROJ!


Behen vargan çastesh qe mendoj per ate !

Perse lotet ne çerpik i varen , ia lagin faqet ?


Janë vargan i gjatë me gjëmimin - rrufe

si zjarri qe ndizet e percellon manushaqet!


Me mori malli te të shikoj një çast ata sy

Edhe ate pamje shenjterie qe e ka mbuluar dëshperimi!


Po kush mendon se une aq lehtë të harroj TY

Me vargje te praroj - me rreze agimi!


Ti mos me perbuz nga keqkuptimet qe ranë 

Se burrit dhe kalit varri kurrë s'u dihet !


Te shpeshten nga plumbat dhe nga puthjet u vranë 

E trishtë mbetet vdekja dhe ndarja nuk u dihet !


Por unë e di vdekjen ! Dhe të pres nga largësia 

te behem feniks e te nisë dashuria!...



________________________________




TE JEM PRANE TEJE


Nuk e fsheh perse te them se shume te dua !

Nuk e them kurre se nuk lotoj per ty !

E ke pare rrjedhen e ujit ne krua ?

Ashtu rrjedh ndjenja ime dashuri!


Dhe keshtu me pelqen ky denim jete

Të ndjej nje force qe me mban ne nënshtrim!

Sa u trishtova perse sonte nuk fjete !

- Se bie shi me rremet dhe shume bubullin!


Me the dhe u reqetha ! U bera hi!

Se te ndej ne zemer , e nuk dua te lendohesh!

Sa i pamundur jam te ndrydh kete glob - largesi

Te jem pranë teje - mos frigohesh!


Nuk kam une thika,nagante e maliherë !

Ne lufte fitimtar dal me vargje, elokuence !

Per Ty e nis perballjen me zjarr e poterë 

te ndjehesh mire , pa violencë !


Per TY vallë ! Nisin gjithe furtunat ?

Nuk ndalojne betejat te te shigjetojne ?!

Ne jave nga e hana te dielat e te shtunat

behesh plan-shenjester ku te shigjetojnë ?!


Prandaj, kishte dicka qe me sillte gezim !

Po dhe lot me vinin , pse qaja e di !

Nese ne kete jete kam pasur hidherim,

e ndjeva cdo te thote dhe forcen dashuri !



________________________________




TI SA LARG!


Kaluan çaste, ditë e net dhe ti sa larg

Ne vetmi malli me ndez nje zjarr

Nga lotët e syrit me rrjedh nje varg

rrokulliset fytyrës si i marrë !


Te pres ! Pa ty nuk mundem te jetoj !

Perse keshtu kjo ndarje , kjo largesi!

me ndrydhet zemra dua ta cliroj

e pushtuar , peng - eshte pa ty!


Nuk kam force te perballem ne shtigje

Si te pres stinet qe sjellin ndryshim!

Je bere kodi qe me ke vënë ligje

me to te ndjejë ne jete kuptim!


Sa befas koha ik , mbesin kujtimet

Si nisi jeta me kaq prapësi , me ndarje !

Na vershojne lotet se shperthejne

NE RIKUJTOJME NJE JETË!


Ne horizontin tonë eshte shperndare malli !

Numerojme castet , rikujtojmë nje jetë !

si rrjedhen lumi qe kurrë se ndali

jehon ne shpirt dhembja e vertetë !


Nuk ka pika loti por, gurrë që gurgullon

jane bere frymezimet si buçeta te zeza !

Ka dalë nga binarët dhe vetëm ushton ,

Nje ndjenjë malli qe ngrin në teza!


Nuk ka force qe mund ta riktheje gezimin,

por duhet ne të përballojmë !

Ka dhe raste që e nxisin shkrumimin

te bijme me poshte e të pësojmë !


Ke degjuar se çka flasin smirëzinjtë

i kerkojne dhe vargjet te shkojne ne varrime!

Jo ! Ne qe mundëm të ndezim per nderim qirinjtë

mundemi të kendojme dhe per gezime!



________________________________




DITËTAKIMI...


Nuk shkojnë ditët ! Sa gjatë, aq larg!

Në linja malli ka krijuar dendësi!

Lotët si vesa shtohen në varg

mbushen rimat me nostalgji!


As kur ike ! Njëjtë kur kthehesh ,

kam hapur shtegun të dal, të të pres!

E tillë është gjendja që kurrë mos prehesh

I tillë eshtë kodi që ngrit atë ves!


Për dritën rrezet kanë shtrirë gjatësinë

Nga lartësia e Diellit bijnë mbi dhe !

Unë do të derdh mallin dhe vetminë

të presin si tryeza - bukën e re!


Më mbyti ndarja - më dogji malli

më thahen e kalben mushkëritë

Gjithçka është krijuar si portali

Ditëtakimi - krijon dritë !



________________________________




TË MARR ME VARGJE NË GJI...


Në horizont shtrinë shpifjet , misterin

Të than gjithcka për mua ! 

PoR, ata s' do ta mbajnë terrin

për agimin që - sa shumë të dua!


E di se shpifjet nuk u ndezin zjarr

janë të shkretë , ai soj ziliqarësh!

Për ta nuk më duhen vargje të marr

janë bushtra me kafshim zagarësh!


I kam ndaluar vargjet, bindje nuk dua!

Kam nje maratonë jete në etikë !

E dijnë horizontet e veprimit për mua

Ua mbyll hungurimën me pikë !


Le të mbesin si mumje , shtrigat !

Për ty kurorën e shpirtit do të zgjas!

Në ujvarë do të mbyten intrigat

Kur ti të kuptosh cka flas!


Në temat e mia ka pasur gjithmon jetë

Në përmbajtje u flisja për mirësi!

Po ti shqetësohesh ! Nuk ndjehesh e qetë ?

- Të marr me vargje në gji!



________________________________




PËR NDJENJËN E PENGUAR 


Më ra qielli mbi mua i tëri 

Tek meditoja i shtrirë në krevat !

Dhe ti si nje meteorë në gjoks mbete

Te ndriçosh apo te shuhesh atë natë ?


Nuk e di çka flisja , çka kisha ne atë vetmi

Me ty sa i lumtur ndjehesha atë cast !

I rikthyer në vitet që ka gjithmon ajo rini

Që ngeli të na flasë për rast !


Ishe si kanjusha që flatron në horizont

me dallgë dashurie si det më përmbyte

Por, unë i ngurtësuar në atë Piemont

përgjakesha nga shigjeta tyte !


Përse do të pyesish e imja dashuri

Se peng ishte gjithcka, në atë vetmi jete !

Përjetësisht na mbyti kjo e trishtë largësi

Për ndjenjën e penguar të një të vertete!



________________________________




TEK VARGJET E MIA NUK E KE AGIMIN!


Gëzohu për gjithçka, për trishtimin tim

Se kam një barrë që ndjen, dhe e shpreh hidhërimin!

Por , dije se s' je më gurra për frymëzim !

Tek vargjet e mia nuk e ke agimin!


Të kam mbyll dritaren dhe qëndroj në errësirë

Nuk më hap kurrë horizonte gëzimi!

Bëhu po të duash dhe Tanushë me Pancirë

Unë me asnjë shigjetë - se nis dyluftimin!


I kam lënë si pllaja të shkreta vargjet e rimat

nën robëri shtrihen titujt e pushtuar !

Mos u merakos për kohën që hapi vrimat !

Ti - vrerin nga plaga - ke buruar !


 
 
     
Filozofi
         dhe letërsi

|Citate dhe proverba| |Citate sipas autorëve|

|Altruizmi-Egoizmi| |Arsimimi| |Art-Dhunti| |Besimi| |Dashuria| |Dashuria (II)| |Dashuria (III)| |Dashuria (IV)| |Dituria| |Drejtësia| |Edukata| |Ëndërrat| |Fëmijët| |Filozofia| |Fjalëbutësia| |Frymëzimi| |Gruaja| |Humori| |Imagjinata| |Inteligjenca| |Jeta| |Lakmia| |Lotët| |Lumturia| |Mali| |Mëdyshja| |Miqësia| |Mosha| |Motivimi| |Muzika| |Natyra| |Ndryshimi| |Nga-fëmijët| |Nga-Vizitorët| |Optimizmi| |Paqa| |Paragjykimi| |Qesëndi| |Rrena| |Skamja| |Vetitë| |Vjedhja| |Xhelozia| |Të-pandara|

 
____histori kombëtare, vështrime, debat, politikë, letra të hapura____ © Të gjitha të drejtat e rezervuara.
Copyright © 2007 [ http:// www. filolet.com ] Tous droits réservés.
Révision : 28 nov. 2012 14:06:32 +0100 .