Filozofi
     dhe
letërsi

__histori kombëtare, vështrime, debat__

 
 

 

 

Portal 17.8.2014

   

 "Thjesht një kapitull"

 
Shkruan:
Endri Nazarko

 

 

Nuk i interesonte shumë historia, por ajo. I kish ngjitur si femër prej kohësh dhe e dashuronte. Ai e dinte që kish potencialin t’a bënte për vete çfarëdo lloj mashkulli, mirpo nuk e çante shumë kokën, sepse ajo ish e tija dhe e askujt tjetër. E kish blerë. Jo me para, por me format e tijë të të blerit.
-Bejbi, -i thiri ajo me shqipen e saj prej Çameje ashtu siç përpiqeshin Shqipëtarët të imitonin Amerikanët. –Eja, sot kam rezervuar diçka të këndshme për ty. Ajo e kish fjalën për atë gjë që zakonisht femrat “e ndershme” thonë se e japin pas martesës. –Më deh. Kam dëshirë të dehem.
Ai ishte i gjatë dhe i bukur. Flokët i kish të hedhura mënjanë, vishte xhinsa trendi dhe këmishë të hollë që i tregonte trupin e kulluar. Merej me gjithçka mundej për të siguruar jetën. Ishte perfekti për vajzën. Për princeshën. Sytë i kish të theksuar në ngjyrën që kishin. Ishin shndritës dhe... me atë që kish në aparence mund të bënte çdo lloj femre për vete. Nuk e kish për qëllim këtë. E vetmja që donte ish princesha e vet. Ish i dashuruar me të. E donin njëri-tjetrin. Kalonin orë duke ndënjur bashkë dhe orë të tjera duke numëruar sekondat për shkak të largësisë. Vajza quhej Maria dhe djali quhej Mario! Ishin kaq të dashuruar saqë gjithçka dukej si bota e Borëbardhës. Kish shumë ngjyra në botën e tyre. Dukej si një ylber pa fund. Të gjitha ngjyrat i kishin dhe për fat të mirë e zeza u mungonte. Me afirmimin e familjes e bënë gjithçka të sigurt për veten. Ndjenin që qelizat e dashurisë të shtoheshin dhe të shumoheshin.  Maria, ndryshe nga ai ishte pak e shkurtër, ose mesatare?! Shkonte diku tek një metër e nja pesëdhjetë e tetë ose gjashtëdhjetë mbi tokë. Ajo ishte e çiltër dhe e hapur. Ishte bishë në vetvete dhe tip i çjerrët. E dashuruar dhe kërkuese ndaj jetës. Tip me pretendime. Tip me kërkesa ndaj jetës.
-Nuk duhet të vazhdoni më bija ime. –Kam dëgjuar se diali i Landit meret me lloj-lloj gjërash dhe kam hall se do të të ngatërroj edhe ty. Nuk dua të shoqërohesh më me të.
-Nuk e kuptova. Pse?!
-Dëgjo mamanë. Fola me tezen e tij dhe ajo m’a tha vetë. Më kupto nënën këtu. Saç t’a dua unë të mirën s’ta do njeri.
-Mama, po e thonë nga inati moj mama.
E ëma e sja diç kish nuhatur. Dëshironte më të mirën për të bijën dhe kurrë nuk do e thosh diçka të tillë nëse nuk do e ndjente. Shkoi aq sa i tha edhe të shoqit, i cili ishte një tip i vendosur dhe hije rrëndë. Nuk mund t’i’a kthente kurrë kush fjalën. Maria jetonte në Greqi prej disa vjetësh si emigrante. Aty e kish njohur edhe Marion. Ishin me kombësi Shqipëtare që të dy, por jetonin në Greqi për arsyen e një jete më të mirë prej kohësh.
-Mario, mami më tha se meresh me gjëra të pista. I’a kish thënë tezja jote. T’i jap të drejtë?! –E pyeti ajo. E folura e saj në shqip kish theksin Çam dhe atë Grek. E bënte të dukej bukur në dissa persona dhe urryeshëm në disa të tjerë.
-Çfarë po thua?! –iu kthye ai duke ia lëshuar dorën. –Je në vete?!
-Po të pyes.
-Mos më bëj kështu... ti e di se çfarë bëj unë, s’është nevoja të mësosh nga të tjerët.
Ajo heshti. Heshtja mbizotëroi tek të dy.
-E di që po më habit me këtë sjellje?! –Po më habit, sepse s’di çfarë emri ti vendos.
-Ti e di që unë të dua Mario dhe të largohesha nga ti do të ishte gjëja e fundit që do doja të bëja.
-Pse e thua këtë?! –E pyeti ai duke ngrysur vetullat e trasha.
-Sepse e di që nëse mamaja i ka thënë babit, ai do më kërkoj këtë gjë.
-Nuk do më kërkojë të më takoj për të reguar llogjikën e tij?! –Pyeti ai i habitur.
-Unë e njoh tim atë, por nuk është hera e parë që ma thotë këtë gjë dhe nëse ai mer vesh kësaj here një informacion negativ, do më largoj nga ti.
-Epo s’di ç’të them. Të bëhet si të jetë më mirë.
Maria e përqafoi dhe një pikë loti i ra nga sytë. Ajo punonte me punët e shtëpisë, me punë lokalesh. Pastronte, lante, fshinte, hekuroste, gatuante, punonte nëpër familje Greke vetëm e vetëm për të siguruar një jetë më të mirë. Edhe Mario punonte, por askush nuk e mori vesh ekzaktësisht se çfarë pune bënte për një kohë goxha të gjatë.
-Ku është ajo?! –Pyeti ai me ngadalë.
-Në dhomën e saj. Është shtrirë tek krevati i vet. Më duket se po shkruante pak më parë. Ish e mërzitur.
-I thuaj të zbresë poshtë. –Tha ai dhe zërat e sallonit shkonin shumë mirë drejt veshëve të saj që ishte ulur tek krevati në cepin e dritares dhe lotonte nën dritën e hënës.
I ati nuk kish marrë ndonjë informacion nga e ëma, por një shoku i vet nga Vlora i kish folur për familjen e Marios duke e sharrë atë.
-Nuk është nevoja, po zbres vet. Më thuaj baba, si është puna?!
-Eja moj bijë eja këtu. Eja t’i marrim gjërat shtruar.
Maria ishte duke e parë çuditshëm. E frikuar u afrua. U ul përball tij.
-E do babain tënd ti?!
Ajo pa nga e ëma. Uli sytë poshtë. Po mendonte shumë gjëra. Shumë. aq sa i’u bënë rrëmujë dhe nuk po e kuptonte se kush ish baza e mendimit.
-Po.
-Po Marion e do?!
E ëma e saj mblodhi supet dhe tundi kokën në shenjë moskuptimi duke treguar se nuk i kish thënë gjë.
-Po. E dua.
-Ëmmm. Shumë mirë.  Më fol pak për të.
-Ç’të them?! –Ia ktheu ajo.
-Gjithçka që di ti.
Ai vurri mjekrën mbi duar dhe përqëndroi shikimin tek sytë e saj.
-Epo, ja... di që është djalë i mirë. Që e dua. Është i vetmi që më kupton. Është zemër mirë dhe shpirt madh. Jeton me familjen një bllok më tutje. Ka ardhur si puna jonë për arsyen e një jete më të mirë. Shkon në shkollë...
-Më thuaj me se merret?! Nga vërdalloset?!
Heshti pak. Nuk foli kush.
-Ku do që të dalësh, e pyeti ajo?!
-Kam dëgjuar fjalë negative.
-Epo janë veç fjalë.
-Oë, dhe nga e di ti?! –Ia ktheu ai duke lëvizur shikimin herë nga ajo e herë nga e shoqja.
-Babi, ti e di që unë të dua. Ju e dini që për ju do bëja gjithçka. Do sakrifikoja edhe veten time. Përse ma bëni këtë?!
-Nëse ti e dashur, i bën këto për ne, nga nesër nuk dua të të shikoj më me atë dialë.
-Por baba...
-Ik tani. Bëj gjumë. Nesër do shkosh me tët ëmë tek Athinaja për të punuar tek restoranti i saj.
Ajo u mbyll në dhomë. Filloi të qante. E telefonoi Marion dhe filloi ti numëronte çdo fjalë.
Mëngjesi erdhi shpejt. A i bëri apo nuk i bëri dy orë gjum. Veshi përparsen e bardhë dhe me të ëmën po bëheshin gati të dilnin nga dera.
-U morëm vesh?! Nuk do e takosh më. Do e lësh atë dialë. Dakord Maria?! –I tha i ati para se ajo të mbyllte derën. Ajo ndaloi dhe po e shikonte me sytë e saj provokues që dukeshin sikur këkronin ndihmë. Sytë e saj gënjenin shpesh. Të fundosnin pa kuptuar dhe dredhonin, por ajo ua kish gjetur mirë punën e i përdorte sa herë i nevoiteshin. –Mos më shih ashtu. U morrëm vesh të pyeta?! Je dakord?!
-Dakord jam baba! –Tha ajo. –Mund të largohem tani?!
-Ik tani bija ime. Të uron më të mirën yt atë, dhe mos më zhgënje.
Dita e tyre ishte për të larë pjata. Ato kishin shkuar në restorantin e Athinasë për të punuar meqënëse bëhej një event familjar.
-Maria, ke punuar ndonjëherë si kamarjere, -e pyeti Athinaja?!
-Po. –Ia ktheu Maria e cila ishte duke mezi pritur për një pyetje të tillë.
-Atëhere dil këtej. Do ndihmosh pak kamarjerët, sepse u largua njëri ngaqë preu dorën me xham.
Nuk kërkoi më shpiegime. Veshi bluzën dhe doli jashtë. “Po servir pjatat tashmë. Jam kamarjere. Eja si klient. Maria!” –shkroi ajo në mesazhin e saj telefonik për Marion.
Ai shkoi. Kishte orë që po vërdallisej rreth restorantit.
-Më sill një pije për të më ngritur humorin. –Tha duke bërë porosinë ftohtësisht në gjuhën Greke.
-Mario, unë po flas me ty me dëshirën se të dua pranë dhe dua që të më kuptosh, e jo se jam kamarjere.
U kollit.
-Si urdhëroni, i nderuar, -tha me zë të lartë. Ndërkohë që ajo o servirte pijen e tyre të preferuar. Amitë të përzjerë me pak alkol, u ulën dritat në restorant. Ai përfitoi nga kjo dhe u ngrit në këmbë. Disa çifte ishin duke kërcyer.
-Të dua!
-Edhe unë.
-Eja zhdukemi! –Propozoi ai duke puthur fortë buzët e saj.
-Nuk mundem. Mendoj se do e bind Babain. Po ti me çfarë po merresh që ata s’kanë besim?!
-Dakord atëhere, po të lë tre ditë kohë. Nëse nuk e bind tët at, do të pres ne shkëmbi lart në majë të qytetit. Do ikim të dy. Nëse nuk vjen do të thotë që e ke bindur. Nëse nuk vjen dhe nuk e ke binur, ma bëj thjesht një telefon.
Ai u largua duke i lënë pijen në dorë me gjithë tabaka ndërkohë që dritat u ndezën. Ëma e saj e pa teksa ai po dilte. Nuk foli. Nuk tha asgjë. Kur ajo i shkoi pranë, thjesht uli kokën. Pjata larëset e tjera ishin duke qeshur. Maria nuk e vriste shumë mëndjen, por ish gati t’u hidhte nga një kovë me ujë atyre të dyjave.
Punoi katërmbëdhjetë orë pa pushuar. Ishte tëmerësisht e lodhur dhe dita tjetër e priste sërisht njësoj. Nëse donte nuk shkonte, por kish dëshirë të punonte kur dilte puna.
Nuk foli me askënd atë natë. I ati mori mesazhin nga e ëma mbi gjithçka.
-Po ajo më dha fjalën! Më tha se nuk do e takonte më.
-Po të them që Mario erdhi në lokal.
I ati i saj u ngrit nga tavolina dhe shkoi drejt e në dhomën e saj. Hapi derën dhe hyri menjëherë brënda. Ajo po flinte. Nuk e ndjeu. U bë gati ta gjuante. Dukej si princeshë. “Bija ime” ta me vete. Mbylli sytë për pak. E mbuloi mirë dhe iku poshtë sërisht.
-Hë... ç’u bë?! –e pyeti e ëma.
-Hiç... Po flinte. Duhet të jetë lodhur.
-Për atë mos e pyet. Vdiq gjithë ditën nëpër lokal duke ecur dhe në këmbë. Neve tek-tuk na qëllonte të uleshim. Shkuan edhe ditën tjetër, por Mario nuk shkoi për ta takuar. As në telefon nuk ishin lidhur më për shkak se ai e kish lënë me një përgjigje.
Maria nuk ishte korekte nëpër takime. Ishte njeri jo korrekt edhe me disa gjëra të tjera femërore, por për anën e dashurisë e bënte gjithçka të pa mundur të mundur.
Orët ikën vonë dhe ditët u shuan dalë-ngadalë.
-Unë të thash të mos e takosh më!
-Por...
-Por çfarë?!  Nuk e mbajte fjalën. E takove atë.
Ai e qëlloi me shpullë.
-M’u zhduk në dhomën tënde.
Ajo u shtri në krevatin e saj dhe gjumi e kapiti duke lotuar. Nuk iu dha mundësia të fliste e të atin e me të ëmën. Ata nuk e lejuan. U detyrua të bënte gjërat sipas dëshirës së saj. Mbushi një çantë me rroba dhe asht siç Mario ia kish lënë, shkoi tek shkëmbi në krye të qytetit nga ku po e shihte gjithçka në pëllëmbë.
-E dija që nuk do bëhej. Të dua Maria. Të dua Maaaariaaaaaaaa! –Thiri fortë ai me sa fuqi kish.
Ajo e përqafoi. -Kam nevojë për përqafimet e tua Mario. Ti je gjithçka për mua. Ku do shkojmë tani?!
-Kam marrë një shtëpi me qera. Do jetojmë bashkë. Të dy. Do e bëjmë gjithçka nga e para. Larg familjeve tona.
Në zemra ishte krijuar një afrimitet që asgjë nuk mund t’a ndryshonte. Edhe vet familja e saj nuk i ndaloi. Duke qënë se ajo shkeli mbi familjen e saj për të, do të mund të shkelte çfarëdo lloj gjëje tjetër.
Kalonin ditët shumë shpejt. Shumë shpejt. Iskën dy vjet dalë-ngadalë. Familja e Marias qe kthyer në Shqipëri. Në jug të saj. Ata kishin kohë që e kërkonin atë dhe për një vit rrjesht nuk kishin folur me të. Kishin folur veç me një fletë që ajo kish lënë për lamtumirë. Ai që e kërkonte gjithnjë ishte vëllai i vogël çapkën.
Maria pas dy vitesh kish vendosur të shkonte e ti takonte në Shqipëri. Kishte vendosur të shkonte ashkë me Marion, por në momentin e fundit, Marios i doli një punë urgjente me ëmën e vet e cila u shtrua në spital sipas tij dhe duhej të qëndronte pranë saj. Kjo gjë e bëri Marian të shkonte vetëm.
-Kalofsh bukur zemra ime. Të dua, -i tha ai dhe e la me valixhet në dorë. Ajo e puthi dhe sytë iu pezmatuan.
-Mario! Të dua! –Thiri ajo dhe shkoi drejt serdiljes së saj.
Sapo kaloi doganën vendosi numrin shqipëtar që kish rreth katër vite që e ruante dhe që  e kish rikredituar pak ditë më parë dhe i bëri telefonatë Marios. Ai ia fiku. “Mbse do të jetë në spital” mendoi me vete dhe nuk i ra më. Makina ndaloi në qëndër të qytetit në Konispol. Po e priste familja.  E përqafuan. E puthën të gjithë.
-Po burrin ku  e ke?! –e pyeti i vëllai që kish dëshirë t’a shikonte dhe që njësoj si puna e saj ishte i shprehshëm për atë që kish në mëndje. Nuk e mnedonte shumë para se ta thosh.
-U sëmurë e ëma keq dhe duhej të kthehej. Do vijë disa ditë më vonë. Nuk e di si u bë puna e saj, por do e telefonoj pak më vonë.
Ajo bëri një dush dhe mori një sy gjum. Pas tre orësh u zgjua. Vizitoi shtëpinë dhe po i shihte fotot me rradhë nëpër mure. Ishin shumë të saj.
-Niko, do dalim nga bregu i detit?! –E pyeti ajo të vëllanë.
Ai nuk e neglizhoi. Kish dëshirë të dilte me të.
-Dikur të mbaja për dore, por tani po të fus krahun. –Eja ecim.
I ati me të ëmën kishin shkuar diku për një vizitë pjekjeje dhe ata po qëndronin vetëm. Ndaj dhe vendosën ta lëviznin ndryshe pjesën tjetër të ditës.
-Po e telefonoj Marion, por nuk po e hap celularin.
-Epo lërë, do të të mar vet ai. –Ia ktheu i vëllai.
Ajo kishte diçka të ndjerë keq në shpirt. Nuk e kuptonte pse.
-A ka ndonjë vënd ku ta hap internetin këtu afër?!
-Ka, por ne e kemi marrë edhe në shtëpi. Pse s’e kërkove më parë?
-A, ok. Po e hap kur të shkojmë në shtëpi.
-Motër... Më thuaj, si i kalove këto dy vjet?! Si të shkuan?!
-Ç’më pyet o Niko aman?! Nuk dua të flas. Ja poshtë e lartë nëpër lokale jam endur. Ku e ku të fus kokën për një punë.
-Edhe në fund?!...
-Në fund hiç. Asgjë. Gjithçka njësoj.
-Mirë mirë. Ndërojmë temë. Deti s’paska ndryshuar hiç. Duket njësoj.
-Duhet të të ketë marr malli për të?!
-Po.
Heshtja mbizotëroi dhe ata u kthyen në shtëpi për pak.
Dëshironte të hapte internetin. Nuk e bëri. Gjeti të ëmën dhe të atin në shtëpi. Filluan të bënin muhabet. Filluan të flisnin për njëri-tjetrin dhe gjithçka. Ata nuk e pyetën pothuaj fare për Marion, por u kuptua qartë që vazhdonin të ushqeheshin me të njëjtat fjalë.
-Na thatë që bëtë dasëm para ca ditësh?! Si nuk na ftove dhe s’na the gjë?!
-Dasëm para ca ditësh?!
-Po. Dasëm po themi.
-Jo mor baba. Nuk kemi bërë dasëm ne ende. As nuk kemi folur fare për atë pjesë.
-Më thanë që ai është martuar.
-Ashtu të thanë edhe atëhere që doje të më ndaje. Baba, llafet llafe ngecin, por le ti marrë era.
-Sa je rritur bija ime. Sot duhej të kishe mbaruar vitin e dytë të universitetit.
Lumja hapi derën.
-O Elima, Elima, -thiri ajo!
Lumja ishte komshia fallxhore e cila po vraponte për tek e ëma e Marias që ia tosh emrin Elima, sepse nuk e thosh dot Elma siç ajo e kish në të vërtetë.
-Më ka dalë në filxhan që të ka ardhur një kokë e madhe në shtëpi.
-Më ka ardhur vajza.
-Uuuuu, ka ardhur Amria?! Ku është ta shoh çik aman?!
-Është në gjum tani. Hajde pak më vonë...
-Mirë, po kaloj për nja një orë, -tha ajo duke qënë se e mori vesh se aty duhet të kish patur të shoqin. Kështu mereshin vesh, sepse ai i urrente llafet e filxhaneve të kafesë.
-Po shkoj të fle babi. Nesër flasim tamam. Natën, -tha ajo dhe shkoi në dhomën e të vëllait për të hapur internetin. Ky i fundit s’po punonte. E telefononi dhe një herë Marion dhe celulari nuk po hapej nga askush. I ra shumë herë të tjera për rreth një javë, por askush nuk e hapi derisa në fund dëgjoi një zë femreje nga ana tjetër e cila ia bëri thjesht “Ne” në Greqisht duke thënë “Po”!
Rregulloi internetin tek shpia e të atit dhe menjëherë shkoj në rrjetet sociale. Në kryefaqe ishte një  postim. I fundit që ish bërë dhe i pari që rinte në listë.
“Mario ND dhe Argidena Bergadro janë martuar!” thosh lajmi që shoqërohej me dy unaza. Ajo u shkatërrua.  E ritelefonoi me mijëra herë deris ai ia hapi.
-Nuk kemi më punë bashkë, -tha ai shkurt.
-Por pse ma bëre këtë Mario?! –Pyeti ajo nderkohë që celulari po bënte pip pip pip në veshin e saj dhe ajo me dënesë filloi të qante.
Familja e saj e morën vesh lajmin.
-Të patëm thënë moj bijë. Ja pse edhe Na kishin thënë që është martuar. Diçka ishte nuhatur!
Ajo shkoi u mbyll brënda. Nisi të bisedojë me veten e saj.
-Pse?! Pse?! Lash gjithçka për ty. Përse duhej të ma bëje këtë?! A ka njeri që të më përgjigjet?! Ku janë ndjenjat që kishe?! Ku janë fjalët e dashurisë që më thoje?! Hapi valixhen e saj dhe nxori një album me fotografi. Ishte duke i parë të gjitha me rradhë dhe gjithçka e kujtonte si në përalla. Ishte dashuri e madhe, por ku shkoi. Fotot ishin të vendosura sipas datave. Prezantimi i parë. Atë natë ishin bërë shumë të bukur të dy, sepse takimi i parë kish qënë në një pab nate. Takimi i parë. Përqafimi i parë. Qëndrimi në shi për herë të parë. Të qeshurat e para. Lotët e para. Aventurat. Gota e parë e verës. Nata e parë e dashurisë. E shumë foto të tjera. Kish ngelur edhe një faqe tjetër. Ajo ish bosh. Para saj, fotoja e fundit, ish largimi i saj.
Ajo ish duke lotuar. Askush nuk do e kuptonte. Nuk kish guxim t’i dilte familjes përpara. Ndjehej e fyer. Ndjente faj ndaj tyre. Krijoi me shumë dashuri dhe vështirësi disa gjëra në jetë dhe më pas, pa pritur humbi gjithçka. La familjen për Marion dhe me pas humbi edhe të. Dukej si mallkim.  Qëndroi e mbylluar për dy ditë. Nuk dilte për çfarëdo lloj arsyeje. Ishte gjyshi i saj që i qëndroi tek dera për rreth dhjetë orë dhe që e priti me krahë hapur për të “qarë hallet” me të!
Ariti të lidhej me Marion.
-Mario, pse e bëre?!
-Duhej t’a bëja. Gjërat ndryshojnë nga dita në ditë, apo jo?! Ti e vet e ke thënë.
-Por si ka mundësi që të martohesh dy ditë pasi unë jam larguar?!
-Ehe... –ia bëri ai nga ana tjetër e celularit.
-Dakord Mario. Të uroj jetë të lumtur! –Tha ajo duke dashur të bënte sikur nuk i interesonte.
Nuk pati më telefonata mes tyre. Vizitonin profilet e njëri-tjetrit. Askush nuk e mori vesh përse Mario ndryshoi ashtu. Ishte martuar me një grua Bullgare. Disa vite më të madhe se ai në moshë. Askush nuk ndërhyri më tek ai. Maria bëri si bëri u mundua të niste një jetë të re. ishte e dështuar. Ndjehej e humbur. Kish plotë adhurues, por nuk ia ndjente për kënd. Tipi i saj qe shndëruar në më shumë se e çiltër, gjë kjo që mbase tingëllonte keq dhe e bënte të mos dukej mirë në sytë e një mashkulli. I bënte meshkujt t’a pëlqenin brënda disa minutave, mirëpo kur e njihnin, mund të këkronin edhe që ta largonin. Mori propozime  dhe ngacmime të ndryshme. Dilte e shkonte ngado, mirëpo imazhi i Marios i qëndronte përpara gjithnjë. Askund nëpër takime nuk ndiehej pa të.  Kishte edhe tipa nga ata që me të u lodhën shpejt për shkak të ofendimeve. Kishte edhe nga ata që e donin në heshtje. Kish edhe nga ata që e donin, ia kishin thënë një herë, ia bënin xhentilin, mirëpo kishin vendosur të mos e bënin më. Kishte njerëz që shkruanin për të në heshtje dhe kish edhe nga ata që e dëshironin pafundësisht ashtu siç mund edhe ta urrenin për shkaqe të ndryshme.
-Të dua, -i tha ai teksa i kërkoi të ulej në një karikge nga ato të shitësave ambulant në periferi të qytetit.
-hahahahahaha, -qeshi ajo. –Për këtë më ule mo?!
Ai qeshi për ta anashkaluar. I tha dhe disa herë të tjera se e donte. Vazhdonte ta donte, por nuk kish më ndërmënd që t’i’a thosh. Sjellja e saj ia kish sjellë në majë të hundës dhe njësoj si ajo nuk e kish problem për një vajzë. Ky ishte një ndër tipat që ajo kish njohur në Tiranë gjatë shkollës së saj. Sa shumë kish si ai.
-Epo jeta vazhdon, -tha ajo duke dashur ti shtoj ngjyrat ylberit të maleve. –Qe thjesht një kapitull! Vetëm kaq.
“Jeta vazhdon, por ne zgjedhim se si do e vazhdojmë atë!” postoi dialoshi i cili e kish ngacmuar më së fundmi.
Ajo vazhdoi shkollën dhe kërkoi të ecte përpara. Eci dhe mbase nuk u rrëzua më kurrë. Mbase edhe u martua, por mëndja e saj ngeli gjithnjë tek Marioja e mbase edhe tek një shkrim që kish kërkuar t’i’a bënin. Ndoshta e dinte se kush ishte, por jeta nuk është veç të dish në tru, por edhe si ti përdorësh ato tru. 



 

 

 
 
 

 
 
 

Filozofi
         dhe letërsi

|Citate dhe proverba| |Citate sipas autorëve| |"Xhevahire" nga Reis Mirdita|

Altruizmi-Egoizmi Dashuria Edukata Gruaja Mali Natyra Qesëndi
Arsimimi Dashuria (II) Ëndërrat Humori Mëdyshja Ndryshimi Rrena
Art-Dhunti Dashuria (III) Fëmijët Imagjinata Miqësia Nga-fëmijët Skamja
Besimi Dashuria (IV) Filozofia Inteligjenca Mosha Nga-Vizitorët Vetitë
  Dituria Fjalëbutësia Jeta Motivimi Optimizmi Vjedhja
  Drejtësia Frymëzimi Lakmia Muzika Paqa Xhelozia
      Lotët   Paragjykimi Të-pandara
      Lumturia      
____histori kombëtare, vështrime, debat, politikë, letra të hapura____ © Të gjitha të drejtat e rezervuara.
Copyright © 2007 [ http:// www. filolet.com ] Tous droits réservés.
Révision : 28 nov. 2012 14:06:32 +0100 .