Filozofi
     dhe
letërsi

__histori kombëtare, vështrime, debat__

 

 

 

 

 

Poezi/Prozë -  

Adem Zaplluzha - Pesë poezi nga libri i fundit "Mbi flokët e ullukëve"

 

 

 

 

KËTU VDESIN ZOGJTË

 

Kur hyra në qytetin e hijeve

Më priti një kovë e vjetër

Dhe miu endacak

I asaj shtëpie me shumë biruca


 

Njerëz të paqethur

Kush e di se kur kanë prekur

Fytyrën e trishtimit

Me brisk rroje


 

Këtu në këtë gëzhojë

Prej betoni kallkan

Asnjëherë nuk ka pas ujë kolonje

Për shërimin e plagëve

Të banuesve të ngujuar


 

Ku njerëzit shërohen me urinë

Në çdo prerje brisku

Në shkumën e sapunit formohet

Një pikturë surrealiste


 

Këtu vdesin zogjtë

Nga disa sëmundje banale

Kolla e keqe ka hyrë si hija e zezë

Nëpër lagështit e mureve

Ngordhin bubuzhelet

Ku pandërprerë lehin gardianët

Si qentë e moshuar nëpër stele


 

SI USHTARËT E METALTË


 

Trokas çmendurisht

Trokas në dyert e mendjes sime

Nuk hapet asnjë deriçkë

Jashtë lehin të reshurat

S’ndalen së lehuri as mjegullat


 

Njerëzit gërvishtin njëri - tjetrin

Me gërvishtje majmunësh

Degët e shimshirit

Po puthen mbi dyshekun

E ekstazës së gjetheve


 

Kaloj trotuareve të pista

Bubuzhelet vrapojnë shëtitores

Maratonën e fundit

Parakalojnë kontejnerët

Si ushtarët e metaltë

Dalin në shesh hipikët


 

Këto imazhe si nëpër tregime fantastike

I ngjyrosin buzët

Me bojë të zezë dheu

I ngjyrosin shpirtrat e hijeve

Dhe më pastaj

Konvertohen në ylbere inkandeshente


 


 

PASTAJ FILLOJNË TË ZBRESIN SHIRAT


 

Kur ngrihen drurët

Pemëve u shkurtohen degët

Nga acari i tepruar

Në shpirtrat e kallkanëve

Mbinë disa dimra të vegjël

Të mërzitshëm

U përngjajnë mizave të kalit


 

Mjegullat ikin tej maleve

Fshihen

Hajdutçe i fshehin duart

Mes shpirtrave të pemëve

Dhe kur vjen koha

Si arinjtë e egër

Zgjohen nga gjumi dimëror


 

Pastaj fillojnë të zbresin shirat

Retë e purpurta dënesin

Vetëm loti i barit

Mund t’i përngjaj dënesje së mjegullave

Kur ikin si shtëllungat e hirit

Ngjashëm lejlekëve të verdhë


 

Kështu janë dimrat te ne

Me burra të mërrolur

Acari pëlcet si kripa në zjarr

Çatitë nuk mund të qëndrojnë në këmbë

Çdo ulluk vuan

Nga mbipesha e kallkanëve


 

NË SYRIN E VERBËR TË NATËS


 

Jam takuar me njerëz

Ngarkuar me gur në shpirt

Që kalonin pjerrtësinë e malit

Ma afshin e një trishtimi të padëgjuar

I përngjanin

Zogjve të verbër endacak


 

I takova edhe speciet e tjera

Duke rrëshqitur udhëve të verdha

Si zvarranikët parahistorikë

Nëpër lëkurën e njomë të ditës

Rreziten epshet e vonuara të skamjes


 

Një burrë si lisi i kërrusur

Ecën rrugëve të leckosura

Me pallton e shqyer të stinës

Arkivolet si kasapët i mprehin dhëmbët

Dita paska hyrë

Në vallen e procesionit


 

Mbi një gur të zi rri ulur etja

Qanë tok me kaktusin

Fatin e mbërthyer të zhurit

Një dunë ngritur prej fjalëve që vrasin

Qëndron si hutini

Në syrin e verbër të natës

 

 


Filozofi
 
dhe
letërsi

 

histori
tradita
vështrime
debat

 


citate
intervista
letra hapura
botime reja

 

 
 

     
Filozofi
         dhe letërsi

|Citate dhe proverba| |Citate sipas autorëve|

|Altruizmi-Egoizmi| |Arsimimi| |Art-Dhunti| |Besimi| |Dashuria| |Dashuria (II)| |Dashuria (III)| |Dashuria (IV)| |Dituria| |Drejtësia| |Edukata| |Ëndërrat| |Fëmijët| |Filozofia| |Fjalëbutësia| |Frymëzimi| |Gruaja| |Humori| |Imagjinata| |Inteligjenca| |Jeta| |Lakmia| |Lotët| |Lumturia| |Mali| |Mëdyshja| |Miqësia| |Mosha| |Motivimi| |Muzika| |Natyra| |Ndryshimi| |Nga-fëmijët| |Nga-Vizitorët| |Optimizmi| |Paqa| |Paragjykimi| |Qesëndi| |Rrena| |Skamja| |Vetitë| |Vjedhja| |Xhelozia| |Të-pandara|

 
____histori kombëtare, vështrime, debat, politikë, letra të hapura____ © Të gjitha të drejtat e rezervuara.
Copyright © 2007 [ http:// www. filolet.com ] Tous droits réservés.
Révision : 28 nov. 2012 14:06:32 +0100 .