Filozofi
     dhe
letërsi

__histori kombëtare, vështrime, debat__

 

 

 

 

 

Poezi/Prozë - Cikël poetik nga Jusuf Gërvalla

Cikël poetik nga Jusuf Gërvalla

Redaktoi për filolet::

Shaban Cakolli

 

 

 

DO TË KTHEHEM NËNË 

Sa fort më mundon 
Vetmia, o nanë 
E votër braktisa një ditë 
N’vendlindje ishte vjeshtë 
Tani vonë 
Të presin të korrat e brengat 

N’mendime më ke tretur 
Tani, o nanë 
Për birin që të la në vetmi 
Shikim imi kah dera, kah dera më përgjon 
Trokitje të lehta dëshiron. 

Ktheu shpejt më ke pas thënë 
Se brengat më kanë molisur 
Të presin sokët në varr nën bli 
Porositë e babit tënd 

Kaluan pranvera dhe vjeshta o nanë 
Që kur të ndjell veç një kthim 
Nëse vetë nuk do të mundem 
Do i them birit tim 
Në vendlindje të shtrojë çdo gëzim 

Të lutem jeto me shpresa o nanë 
Se një ditë dikush do të trokllojë 
Në atë votër ku së pari zëri im jehoi 
Andej nipat do të ngrej shtëpinë. 

Skena nga jeta e fshatit 

dritarja e avulluar semaveri i çajit edhe vjeshtë 
i tillë i lirë rrethuar me sendet që vjetërohen 
përmbi rafte ftonj një plakë si pikturë 
a nuk qenka vallë krejt zjarri një trillim 
bien gjethet e në kopsht femra kotet në luhajë 
me goditje të rënda imagjinate me një botë prej letre 
tek gjej ngushëllim mes sendesh që s'janë më 
atje diku në botën time atje diku larg 
eja përsëri netve të vona si hije që sajon 
pak frymë njeriu e pak dritë qiriri. 

Pluhur e ngjyrë 

Sytë e tu qiell çerdhe e lumë i pakapërcyeshëm 
ndërsa jam përgjumur përmbi tavolinë 
im vëlla dhe fëmijëria ime pemën e kanë vjelë 
kanë korrur kallinj 
ime ëmë ka zier ftonj 
shelgjet kanë vajtuar 
si poeti sentimental në vjeshtë 
- po asgjë s'është zverdhur. 

Duart e tua pushim diçka si ujë zgjojnë 
ndërsa kam ecur shtegut rrëzë mali krejt vetëm 
në njërin krah shkurre zogjsh 
në tjetrin gështenjat 
dhe gjarpërinj. 
Im vëlla të ka dashur të ka marrë dhe tash nuk je 
as ti as ai s'jeni dridhmë plot fletë 
nga fluturimi yt tash vetëm ngjyrë 
dhe pluhur ka mbet'. 

Tash po vij 
fëmijë që buzëqesh mbi krahun e nënës kur pret 
para shitores qumështin - tash po vij i pikëlluar 
në shportën time pemë e fletë 
dhe shije gjumi. 
Kur të zgjohem do të iki 
tash po vij në prehrin tënd, mëmë 
tokë e zezë e lapidar, bajame e verdhë. 
Dashuri e paluar si arni në arkë 
oh s'mund ta them 
as ta rrëmbej. 
Tash po vij 
por di se në ngjyrën e pelhurës vetëm pluhur 
mbi buzëgazin tënd të shtrenjtë. 

Nga memoaret e një shëtitësi 

kur u ktheva nën pullazin tim mbuluar me kashtë 
nën qepallat e lodhjes e të kohës botën 
e në botë s'kish tjetër pos shkëlqim ari e qelqi 
mbi rrashta e penda të larta zogj alumini 
kish edhe uri edhe poetë edhe ujëvare në botë 
kish njerëz prej druri e kafshë të buta kudo 
kish edhe hieroglife dy fjalë dhe gjurmë që s'fshihen 
kish lumenj të egër e fosile të lashta 
mes muresh të trasha fshesa dhe minj. 

Libri i shenjtë 

shpuzë e errët matanë qelqeve që avullojnë 
mesnatës së ngjyer me tëmbëlin e detit 
në oborr po fshihej një hije dhe qerrja e drunjtë 
kuajt sonte askund s'do të marrin udhë 
në mur ndrit dhe pipërrin kandili 
e në letër mes dy vijash të zeza si përherë 
druri i vetmuar më tutje ca hithër 
ia djegin këmbët fëmijës që ëndërron 
drita e praruar gjerdan me guaca 
hën' e verdhë atje lart në tavan - dhe teja 
tok me djepin e vjetër që s'përkundet - e ha 
nuk shihet atje rrëzë gardhi një vogëlush 
që shiu i tetorit e qull ngadalë 
në vatër u dogjën urët - s'ka mbetur më prush 
frika nga trupi im në shtrat po më fton 
mbi tryezë ora e vogël rrah e s'pushon. 

Lufta dhe arti 

Tutje gjithnjë akull 
Këndej gjithnjë zjarr 
Unë jam syri i Aladinit 
E shoh veten si digjem 
në betejën e tmerrshme 
të fjalës 
e të mendimit 

Me shenjtëri të mallkuar 
me përfytyrimin e qartë 
e krijoj 
Në mua shushurijnë dete 
të qena 
në ëndërr 

S'po flas kotnasikot 
Mund t'i merrni fjalët e mia 
e të niseni nëpër botë 
Unë s'kam guxim 
Kuptoj se pa dritën e tyre 
Nuk do ta di rrugën nëpër dritë 
Janë krijuar prej frenimesh 
prej kthesash theqafjesh 
dhiaresh të shenjta 
zigzage 

Unë nuk i shoh yjet 
pështjellë në terr 
Gjithësia e ftohtë 
nuk e ka gji diellin 
Sikur të mos e ftohte 
ana e errët e planetit. 

Qenie, varr as frymë 

një shishe hermetike 
grykëngushtë 
lëfytgjatë 
në murin prej argjile 
në detin e ëmbël 
në lëkurën me pore drite 
në ballsam të largët egjipti 
një një të miliontin yll 
në çdo kristal 
në çdo gur të çmuar 

bima mugullon në terrin e tokës 
në qullin e baltës 
qenie, varr as frymë 
sy i zbrazët 
nga gjithë bukuria mbeti vetëm kjo 
e prekshme e flakët dhe e pakuptueshme 

seç po lebetitem po më dridhet buza 
zëri im i djeshëm se ku u bë 
amshim i zbrazët 
si syri që më sodit me plotëninë e trilluar 
i ndritshëm e i thatë si mermer i zi 
dashuria e të çmendurit nga frika 
mes të gjithëfuqishëmve 
një gogol druri mbuluar me të tharat e vjeshtës 
një leckë e një enë e ndryshkur 
ca pulla sedefi 

në shesh i nxora gjithë rekuizitat e parajsës 
e syri i zbrazët në roje sodiste 
dhe përgjonte pamundësinë time të mundshme. 

Njeriu i zi 

Jam i sigurtë, kurrë s'do të bëj vetëvrasje 
Kaq i hekurosur, i mirëfilltë, si arsyeja 
E kam vrarë orën e murit me armën e nxehtë 
Dhe kam ikur prej librit të përhitur që më shëmton 
Me bukurinë e tij 

Vdekja s'është dobi as moshë as lindje e re 

Drurin e vjetër të tavolinës, shtizën, patericën 
Boshtin e lavjerësin, rrapicën e bronztë, lëkenë 
Nurin e derdhur si pluhur mbi dritare në mesnatë 
Strallin e pikëlat e vesës që shpërthejnë 
Me rrezen e parë të dritës në agun vjeshtor - 
Vdekja nuk i ka. 

Fletë testamenti 

në zgjimin tim të heshtur të më ngurosin 
në flijimin tim të begatshëm të verës 
në nisjen time në fillimin tim të ri 
në gjumë shekujsh me ndërrime të më zgjojnë 
le të më puthë rrezja e qartë ngazëllyese 
e druvarit të fjetur në rudinë 
myshku le të jetë gjithmonë i blertë mbi gurë 
emër të mos ketë e shkronja le të flasë 
në gjuhën e vjetër të kafshës së zezë 
guaca e kërminj le të vijnë për dasmë 
mbi rrasën time 
le të shtrihen edhe ata si dy yje 
ftohtë le të bëjë verës e verës verë 
e me një pikë ujë verdhësisë së barit tim 
le t'i mëshirohen 
vërmeni atje tek do të tregojë guri për udhën 
deri te shtëpia ime bërë me dru e kashtë 

le të thyhet çdo pasqyrë që ka ballsamosur 
ballin tim e mërrolën e çastit plot mllef 
se ja tek po zgjohet er' e re e dashurisë së tokës 
se jam i parrezikshëm kaq i pafuqishëm 
mumje përfytyrim që krahasohet me rrahun 
tek do të më vini përsëri ju pas 
le të më lënë të fle qetë si pranë stufe 
dimrit të madh të dashurisë sime 
nuk do të përpëlitem s'do të rrotullohem 
s'do të shplohem natën nuk do të kollitem 
me fjalët e mia le të më mallkojnë 
në rrasën time atë rrasë të zezë të ftohtë 
në duart që i kam prekur le të më lëshojnë 
rrjedhës të qetë të fatit që pret 
shigjet' e mërisë le të bjerë mbi dhe 
në shkretëtirën e moskuptimit le të fiket 
kurrë të mos vijnë kur unë nuk i pres 
ata që tërë jetën i prita, të dashurit 
ç'po flas kështu pash zotin? 

Bekimi i NËNËS 

le të piqen pemët kur të kesh ardhur sërish 
bari i zverdhur fare le të jetë 
nën çatitë e kullës le të pikoj shi 

le të vërë trashë cipa e tëmblit në kusi 
le t'i marrë lumi urat e trerët le të thyhen 

në cung le të ketë një shtëpi për dru 
lulet e verës le t'i ketë prerë me barë kostari le të ftohet 
ka stinë kur veç parzma e nënës do të ngrohet. 

SHTËPIA QË RRËZOHET 

tash shtrati rri në oborr dhe do rraqe 
t'zënë këmbët e merr në thua 
gjësendet që shkëlqenin para një çasti tani prapë 
si në kohëra të praptisura me pluhur mbuluar 

hamenjtë e nxjerrin me kujdes një arkë korridorit 
ora e madhe në mur ka pushuar 
vetëm fëmijët tani lodrojnë e shkelin barin 
këtë ditë do ta kalojnë si zogjtë nën qiellin blu. 

SHTËPIA QË NDËRTOJ 

në një skutë do të ketë më shumë dritë 
në tjetrën vend për shtratin dhe minjtë 
një derë do ta ketë për në rrugën kryesore 

një tjetër për kopshtin me lule të bardha 
një verandë do ta ketë me një fuçi druri portokalli 
do ta llogarisë këndin e diellit mbi dritare 

do të ketë aty pak trosha buke do të zihet çaji 
një komë e shtruar në mesore do gazeta dite 
do të vë portretin e një dashurie në dhomën e pritjes 
do të më vijnë shokë e do të më vijnë prindër 

s'do të ketë kurtina të larme në dritare 
dhe krejt dyert e drurit do t'o ngjyej 
me bojë plepi e gjethesh me të gjelbër 
e do të kthej për çdo mbrëmje aty. 

SHTËPIA NË KORNIZË 

në vitrinat e verdha nga drita një natë e kam parë 
mes do gjësendesh prej kashte dhe pëlhurash 
rrinte pak si e shtrmbëruar mbi përfytyrimin 
dhe erë luleshqerrash shpërndante nëpër trotuar 

njerëzit ktheheshin nga turnet e natës të lodhur 

aty kishte drunj të vjetër dhe trungje rrëzuar 
një shteg i ngusht barin e kishte tharë me shkelje 
aty e pash t'ime amë me govatë në dorë e vetmuar 
shkonte e gëmuqur shtegut drejt derës së saj 
s'di a do të ketë qenë ditë apo në rreze hëne larë 
tym nga oxhaku i kërrusur dhe në kusi diçka që zien 
do stiva drunjsh të nxira shiu rrinë te shkallët. 


 

Për Filolet,pregaditi:Shaban Cakolli

 

 


Filozofi
 
dhe
letërsi

 

histori
tradita
vështrime
debat

 


citate
intervista
letra hapura
botime reja

 

 
 

     
Filozofi
         dhe letërsi

|Citate dhe proverba| |Citate sipas autorëve|

|Altruizmi-Egoizmi| |Arsimimi| |Art-Dhunti| |Besimi| |Dashuria| |Dashuria (II)| |Dashuria (III)| |Dashuria (IV)| |Dituria| |Drejtësia| |Edukata| |Ëndërrat| |Fëmijët| |Filozofia| |Fjalëbutësia| |Frymëzimi| |Gruaja| |Humori| |Imagjinata| |Inteligjenca| |Jeta| |Lakmia| |Lotët| |Lumturia| |Mali| |Mëdyshja| |Miqësia| |Mosha| |Motivimi| |Muzika| |Natyra| |Ndryshimi| |Nga-fëmijët| |Nga-Vizitorët| |Optimizmi| |Paqa| |Paragjykimi| |Qesëndi| |Rrena| |Skamja| |Vetitë| |Vjedhja| |Xhelozia| |Të-pandara|

 
____histori kombëtare, vështrime, debat, politikë, letra të hapura____ © Të gjitha të drejtat e rezervuara.
Copyright © 2007 [ http:// www. filolet.com ] Tous droits réservés.
Révision : 28 nov. 2012 14:06:32 +0100 .