Kur heshtja hesht, ne totalisht pushojmë së qenuri me vetveten në vartësi me qenien e domosdoshme, sepse në këtë ekzistëncë asgjë nuk përkon me vullnetin e lirë dhe dëshirën tonë për t’iu përkushtuar ambicieve dhe interesit. Edhe pse heshtja e tillë na mbulon si hije mbi horizont, një vetmi dritash sipër qiellit ne kërkojmë me zili t’i shquajmë të metat e një syri dashakeq. Kjo heshtje na errëson qiejt për të mos vazhduar më tej. Më kot, mbetet vetëm një tendencë e zakonshme ku qëllimi rrënohet në hon. Kur heshtja hesht na godet dhe na pret tejpërtej nga kjo gjendje e kapluar pesimiste, por veçse nuk na gjunjëzon tërësisht. Sikur të heqësh dorë nga gjithçka që të fle në zemër, e të rikthehesh drejt gjithçkaje të huaj, ky është vullneti i kësaj heshtjeje që të mbërthen me çdo kusht për t’u dorëzuar. Shtrëngon të gjithë sistemin inteligjent, dhe e kthen përmbys duke mos futur asnjë monedhë të ndritshme. Kur heshtja hesht ndryshimi ndodhet midis revoltës dhe maturisë. Të heqësh dorë nga revolta për t’u nënshtruar ndaj syrit dashakeqës, ose të shqyrtosh lëndët dhe lëvizjet fizike si pasojë e një intelekti racional, ku hedhin poshtë çdo nxitje të së keqes, që me kohë për t’u transformuar në të mirën e nevojshme...

Edhe trupi fizik i yni nëse do të ndeshej me heshtjen do t’ia ngurtësonte jetën me çdo kusht, por veçse një drithërimë shpirtërore kapërcen më të fshehtat shkallë të mendimit mbi heshtjen që pezullon vetëdijën tonë të kthyer në formë fizike. Edhe shpejtësia e kësaj revoltë sado që të ishte e madhe, nuk do të arrinte të gjunjëzonte një shpirt drithërues, që kthen sërish paqen dhe dashurinë e realitetit njerëzor. Kur heshtja hesht nxit revoltën dhe mbase mund të vakumojë çdo proces fizik e shoqëror, por jo dhe drithërimën shpirtërore. Ligjet fizike të natyrës sado teka hënore të kenë, realisht nuk do të kenë aftësi për të ndryshuar drithërimën shpirtërore në nxitje drejt revoltës, sepse, kjo drithërimë shpirtërore është forcë hyjnore që tejkalon përtej çdo kohe e hapësire qiellore. Kjo do të thotë që heshtja ka një pikë ku mund të ndalojë të keqen e saj, ndërsa drithërima shpirtërore nuk ka asnjë pikë dhe se zgjerohet pafundësisht në mënyrë konstante sipas virtytit dhe ndërgjegjës njerëzore. Edhe zoti që do të nxiste heshtjen vakume ndaj njeriut nuk do të arrinte dot ta kthente përmbys edhe drithërimën shpirtërore të tij, vetëm në një rast kur shpirti humb drithërimën dhe magjinë e tij frymëzuese. Prandaj, heshtja ka një fund të hidhur, ndërsa drithërima shpirtërore mund të tejkalojë gjithçka, vetëm atëherë kur nuk humb magjinë e saj frymëzuese...