Grupi, gati si gjithëmonë hangarizej mbi trotuarin  e qendrës së qytezës. Folnjin pa rradhë e me britma halucinante që i pengonin kalimtarëve po dhe qenve që kishin dalë në sheti të pasditës me pronarët e tyre. Dikush kalonte pranë pa folur, dikush murmuriste diçka e një numër i mirë kalonin në anën tjetër të rrugës.

Ishte ky grup i formuar nga të rinj shqiptarë që dallonin nga shumica bujare e atdhetarëve të tyre. As shkollë as punë; po sidomos pa respekt e pa edukatë. Ishte e pamundur të kaloj ndonjë femër kësaj qendre. E moshuar o e re, cilësohej rospi, kudër… Ia gjenin edhe do veti tjera që as nuk e shof të udhës ti përmend fjalët e dëgjuara nga « më të mirët » e kësaj ane. Po po, ata e quanin dhe me siguri besonin se ishin më të mirët, më të bukurit, me inteligjentët… Ruajna Zot nga njerëz të mirë që shajnë çdo kend që ju shef syri, ruajna Zot nga më të bukurit që nuk ia tejkalojnë me lartësi trupore një « jo të bukuri e ndonjëri prej tyre si skrakle në forma bananje, ruajna Zot nga më të mençurit që nuk kanë në fjalorin e tyre një fjalë të mirë përveç sharrjeve nga më të ndyrat…

Dhe ndodhi ajo që pritej ngaherë... Ndodhi kësaj dite me diell pranvere. Plaku që kalonte shpesh qendrës, vërente që moti se këta "trima" sa herë që e shofin nga larg, fillojnë të zgërdhihen e tallen në hesap të tij por ai vetëm e arsyetonte këtë me një dukuri normale të rinisë që po ndron nga ajo e kohës së tij. Nuk dinte pse zgërdhiheshin po sa ta shifnin dhe as nuk çante kokën në fillim. Kalonin muajë dhe plaku, që akoma mbante një ecje të bukur dhe rrezatonte sharm e elegancë, ngadalësoi hapin pranë grupit dhe pasi i përshkoi një hap, u këthye se dëgjoi njërin nga trimat  të thot : « Pederi i keq… » Plaku ngadal e shtini dorën nën sjetull dhe fare pa nervozë iu drejtua atij që e quante veten « Më i mençuri refugjat » ( e ishte i vetmi refugjat shqiptar në qytezë):

-Vallë gruaja jote apo nëna jote të thanë se jam peder? Të dyjat bashkë i kam rrokullisur dhe më kanë lavdëruar si mashkull ndryshe nga që më quan ti o i shpuar përmbas. Edhe ju që qeshët si hijenat kur mbarsen pyetni në familje se ju tregojnë të vërtetën.

Trimat e trotuarit u zbehën dhe filluan të dridhen si qenë pa zot në kohëngricë. Pas disa sekondash njëri vetëm desh ndoshta të arsyetohet dhe pëshpërit me zë të hollë femre:

-Herr….

-Mshile dhe shko shkërdhehu, bir kudre, - ia mbylli plaku dhe eci me ngadalë në drejtimin e atij që foli. Trimi u tut dhe u zbyth. Plaku krenar, u këthye dhe vazhdoi hapin në drejtimin fillestar.

Shumë ditë më vonë, flitej se profesori i pensionuar i shkollës së madhe të qytezës, kurrë në jetën e vet nuk kishte përdorur fjalë që nga larg nuk mund të krahasohen me ato që tha asaj dite. Nxënës të dikurshëm të tij e mes tyre edhe shum shqiptarë, shprehnin dashuri të madhe për të. Dhe ata që thanë fjalë të mira për profesorin, i njifnin të dy palët. Njëri dëgjova të thotë: «Ah, ata… ! Të gjitha femrat për ta janë rospija. Një gjë më habit, prej nga e dijnë këtë. Asnjërin nga ta kurrë se kam parë me femër !!!? ». Një ditë tjetër, një ish nxënës shqiptar, tash edhe vet profesor në të njëjtën shkollë, pyeti plakun për ngjarjen tani të famëshme në regjion e ai iu përgjigj :

- Çdo vend e çdo komb ka llumin e vet. Llumin që nuk lahet lehtë dhe vazhdoi,- disave prej tyre ju njof edhe prindërit…

« No comment, dardha bie ndër dardhë », tha me vete profesori i ri dhe e ftoi plakun në kafe, në teracën e bukur të restaurantit përballë.