RM Laçi

Mjellma e dhunuar*

Ishin të rrallët që kishin guxim të shetitnjin haptas dy të dashuruarit e rinj. Ajo e këndëshme dhe e bukur si mjellmë dhe paksa njerëzit ngelnin të habitur në zgjedhjen e saj se ai, nxënës me kualetite mjaftë modeste dhe me një të ecur përkundës në të dehur edhe pse nuk pinte përveçse në ndonjë festë me shokët. Në të vërtetë, të riun pak e donin se shpesh spiunonte shokët e vet e më vonë edhe njerëz të tjerë. Nëpër qarqet e të rinjëve e quanin gjevrek e gurabije, nofka këto për spiunët e udbës. Thonin se profesorët ishin të detyruar t’i falnjin notat se kishin shtypje nga disa kolegë të tyre, gjithashtu gurabije. Mjellma ishte gjithëmonë e buzëqeshur dhe e ngroftë me njerëzit. Nganjëherë do tradicionalistë ia mernjin për të madhe por asaj nuk i bëhej vonë. Vajzë tejet e pavarur dhe e vendosur. Të rinjtë e moshës saj e nderonin pa masë dhe … ju dhimbsej shum. Ishte e vështirë për ta të kuptonin se si ajo u dashurua në Gurabijen e keqe. Disa e këshillonin t’i largohet atij, ajo qeshej me zë  e pa hile dhe ju këthente se do të martohej me të akoma kësaj vere, posa të kryej vitin e katër pra. E po dhe fundi i vitit shkollor afrohej e me të edhe vera. Ishte në muaji maj e natyra e gjelbëruar mbulonte dhenë. Gurabija shpesh e merrte Mjellmën për dore dhe binin bregut të lumit që zhurmonte dyqind hapa largësi, e rrekeshin drejt fushës mahnitëse. Gjenin vënde të mbrojtura me gjelbrim megjesh nga sytë e ndonjë kalimtari o bujku dhe dashuroheshin pa brengë se asnjëherë kush nuk iu kishte prishur rehatinë. Edhe kurr dikush  binte pahirë pranë tyre, bënte siku nuk pa gjë dhe mbante rrugën e vet. Nganjëherë rrallë fëmijtë që dilnin për fije qejfi fushës pose i hetonin,  ua lëshonon një « uaaaaaa » të gjatë dhe iknjin me vrap.

Po dreq, kjo ditë e mërkurë nuk i ngjante ditëve tjera, së paku për Mjellmën. Gurabija që dinte nga dita e parë për një traumë të rëndë që kishte patur ajo, e duke qenë njeri i dobët në moral e karakter, organizoi me shokët e tij po aq të pamoralshëm një « rradhitje » si që e quajti vet të bëmën e tij dhe gjoja se për ta hekur qafe se ndryshe ajo nik i shkëputej. Pat gjetur shokë të klasës e tani një edhe të punës. Pat  « grishur » edhe dy të « paudhë » nga mëhalla por ata refuzuan kategorikisht e byle edhe iu kërcënuan por çdo gjë ngeli me kaq. Gurabija e morri të dashurën për dore dhe ia behu bregut lumit. Në fund të bafçeve të para, aty ku fillonte fusha e gjërë, dashuroi Mjellmën por o mallkim i zi, njëri nga shokët ia behu në të njëjtin moment, se ashtu i kishin edhe fjalët dhe me forcë të çarturi e shuplakosi Mjellmën e njomë si behari i parë. Ajo as që mundi të bëjë zë se ia mbyllën gojën dy pisa të tjerë dhe kështu të gjithë nxinë fytyrën e vet, familjet e tyre që edhe ashtu nuk kishin ndonjë moral të denjë, dhe lanë me njollë edhe brezërit e tyre të ardhëm. Gurabija dhe shtatë të tjerë sot,  lënduan një bukuroshe të ardhur nga qytet i largët për t’u shkolluar, një bukuroshe të dashuruar në një të ri me të cilin donte të krijojë familje dhe të harrojë traumat e kaluara nga një dhunim i mëparshëm nga ana e një profesori që me mashtrim e shtini në shtëpi të vet… Por sot Mjellma ngeli e shtrirë mbi kullosën e njomë pranë Bafçës së  Mollave, e përgjakur në fytyrë nga shuplakët e mizorëve gjoja të shkolluar. « Ti që ke kaluar me profesorin tënd, mendove se me të vërtetë do bëhesh gruaja ime ??? He he, - u zgërdhi Gjevreku e grupi uluriti së qeshuri si ujq të tranuar.

Mjellmën e gjeti roja e fushës në gjëndje të vështirë. Teshat i mungonin se ia kishin hedhur dikah barbarët. E mbuloi me ferexhen e meshintë që e mbante mbështjellur për samari për tu mbrojtur nga ndonjë shi eventual dhe priti akoma pak kohë gjer sa ra terri e mandej shoqëroi Mjellmën për në banesë të saj. Qyteti morri vesh që atë natë për disa gjëra e të nesërmen diheshin të gjithë aktorët se vet Gurabija u lavdërua me arritjen e tij. Në këtë sistem dreqërish Gurabijet i lejonin vetes edhe gjëra të tilla.

Qyteti priste të shof Mjellmën… Ajo ju dhimbsej e aq më tepër situata bëhej e mrehtë për zemrat bujare se nuk kishin mundësi të dënonin këta… nuk thom kafshë se nuk dua ti fyej kafshët po do të them këta tfëllima. Mjellma sikur dinte se qyteti pret të shef atë, ta shef të fortë edhe pas kësaj tragjedie më të rëndë se vdekja. Dhe ajo doli, të pestën ditë pas pësimit dhe tërhiqte buzën lehtë sikur dontë të thoshte se është mirë, se përballoi edhe një egërsi në këtë qytet ku pat ardhur të shkollohet… Dukej sikur e gjithë bota krenohej me forcën e saj. Po, me forcën e saj ajo u bë simbol, idhull…

* * *

Konçidencë?! Nuk dij, por atë ditë, shtatë vetë dhe Gjevreku tetë, shënuan një ditë të rëndë e të zezë në memorjen e qytetit. Sot qe e teta ditë dhe o djall, Gjevreku ecte bashkë me Mjellmën trotuarit. Ecën drejt shtëpisë ku jetonte me prindërit e vet dhe nuk u panë të dalin më. Vetëm të nesërmen,mëhalla panë ai të bante disa sahana e lugë që ia dhanë prindërit dhe kaloi në një banëse me qira. U martua me Mjellmën dhe krijoi familje. Përsëri vet përhapi fjalën se i kërkoi falje Mjellmës dhe ajo, ia fali. Disa thanë se kjo është hakmarrja më e mirë e saj...

Mjellma u punësua dhe kurrë nuk u pa e buzëqeshur kurse Gjevreku hypi lartë në pushtet të kohës dhe mbet gjevrek i paturp e pis i qytetit për sa jeta e jetës.

*(Çdo ngjajshmëri eventuale nga jeta me këtë tregim është plotësisht e rastit)