-Po... - tha Mélanie para ofiqarit…

Martesa me një çun shqiptar qe endërr nga femijëria. Mësuesja e saj jetonte me Jusufin dhe ishte shumë e lumtur. Ju fliste nxënësve të vet me adhurim për Shqipërinë, Kosovën, Tetovën...

Dhe kur Mélanie e shkeli tokën shqiptare për të parën herë, qe shtatzënë.

-Jo i dashur, nuk dua të këthehem në qytetin tim! Do të jetojmë këtu. Prindërit i ke të moshuar dhe kanë nevojë për ty..., për mua...

Armendi hapi gojën si grykë vorbe dhe shiqoi në fytyrë Mélanien. Mos vallë bënte shaka apo... Jo jo, nuk vuri re asnjë shenjë të çartjes. Dukej qartë se nuses i pëlqente ky fshat, kjo tokë e kjo aromë e lopës në ahur... Ajo e donte burrin e vet po sa jetën. Ja dashuroi prindët dhe vendlindjen. E vendosur të ris fëmijën e saj në këtë truall, la të shoqin të këthehej vet në tokë të gyrbetit...

Për çdo ditë që vinte, Mélanie kujdesej për gjithëçka... Gatuante, priste miqë, mjelte dhe ushqente lopën… dhe, priste ditën e lindjes. Nuk pranoi të shkoj askund. Lindi djalin në shtëpi me ndihmën e nënës Naile. E gëzuar familja priste Armendin të vinte, më kotë.

-Punoj- ju tha në telefon- dhe nuk kam asesi mundësi të vij. Dua që djalit ti gjeni një emër të bukur... Emër perëndimor. (Kjo dëshirë nuk ju plotësua se Mélanie i gjente më të bukur emrat shqiptarë). Nga kjo ditë u bë shumë vështirë të kontaktohej më me të. Në raste të rralla kur ngrënte telefonin thoshte se punon  shum dhe, ose flen e nuk e dëgjon telefonin ose është në punë.

E treta verë që Mélanie nuk e kish parë Armendin. Vitin e kaluar  shkoi në vendlindje të saj me djalin dhe u mundua të takoj të shoqin por më kot. Arijti të flas njëherë në telefon dhe ai ju lut që ta lejë të qetë në jetë dhe që të mos ja prishë lrehatinë me fatin e rij që hasi ... „Nuk të dua më“ dëgjoi zërin e shqiptarit që dikur e bënte të lumtur. Por Mélanie nuk humbi shpresat. E donte jetën e sidomos  e donte djalin që tanimë i mbushte tre vjet. E la rishtazi qytetin e lindjes dhe betonin e ftohtë e u këthye në fshatin me rrugica të pluhëruara.

Në vjeshtë Majlindi, një kushëri jo edhe fort i largët i familjes, ndihmonte Mélanien në punët e fushës. Ishte i bukur dhe i sjellshëm. Dijti të përfitoj nga Mélanie. Mungesa e afërsisë, mungesa e ledhatimeve...mungesa..., bënë që ajo u dorrëzua...

Kjo e brejti thellë ndërgjegjen e saj. E donte akoma Armendin. Ditët kalonin dhe friga e parë qe e arsyeshme; ishte shtatzënë... Shtatzënë po... Mélanie ishte burrëreshë... Loti nuk ia lagte lehtë syrin.

-Nënë, unë jam me barrë...

Zëmra e nënës u ngri. Heshtje... Dikur u ngrit në këmbë, u afrua Mélanies dhe ia mbështeti dorën lehtë në faqe, e përkdheli duke e nxjer një zë krejtë të butë, amëror:

-Ti nuk je nusja e jonë, ti je vajza e jonë Mélanie. Fëmiu që do të lind, është fëmi i vajzës sonë...
Eh, edhe Mélanie din të qaj...! E përqafoi fortë nënën kurse lotët i rrodhën faqeve si uji i prockave të Zvicrës.