rmt                                                                                                                                                                                                                        

Filozofi

Letërsi

Krijimtari

Poetë të rinj

Gojëdhana

Shqyrtime

Lojëra flash

Kush jemi

Ballina

Shkrimtarë Shqiptarë

Histori Kombëtare

Rilindja

Letërsia Bejtexhiane

Shkrimtarë të huaj 

Nobelistët

Foilozofët Anglofonë

Filozofët Arabë

Filozofët e Lindjes

Filozofët Frankofonë

Filozofët Gjermanofonë

Filozofët Grekë

Filozofët Romakë

Sofizmi

Stoicizmi

Fjalor

Portrete të dalluara

Promovime, Përkujtime

Arkivi

Shpatijeve

Shpatinë që të ledhaton dielli
              Zë fyelli,
Gjelbërim me shëllunga i laritur
              I ndritur

Ngjtiteshim hareshëm me lehtësi
               Si dreri;
Ogiçit këmbanën bariu vëndon
               Oh, ç’këmbon

Grykës së hollë uji që shtekton
               Gurgullon;
Rrezja e lazdëruar, e dalldisur
               Mahnitur

Fustan të bardhë, fustan të gjelbër,
                E kaltër
Shamia valon, sa bukur shkëlqen;
               Sy liqen.

Maja e yte nga larg gjylpërë;
               Tash gjërë
Shtrihesh qylym ndë këmbët e jona
               Të njoma,

Qytet të vetmuar që poshtë të lam
              Sa të duam,
Dhe shpatijes zbresim të dashuruar
                Të gëzuar.

I flas vetmisë

Vetmi, më bën shoqëri ;
Zbardhmi ditët e zeza
         Si don ti
Për jetë e për breza.

Vetmi, tu të kam në prani
Dhe zemrën mbushur plot
         Helm i zi
Ikni më, se shkova kot!  

Vetmi më bën shoqëri,
Shpirtin ushqema me gëzim,
         Lumturi
Më sjellë  për çdo agim.  

Vetmi ti nuk më dëgjon?
Sillma atë që e dua !
         Që m’uron
Se shpirti m’u lëndua.  

Vetmi më bën shoqëri
Ose ik më le të lirë
         Ajo të vijë
Dhe të them lamtumirë.  

Në lulishtë

Lulishtë me qindra ngjyrëra
Nda në lehe të tëra,
Mbi lule bleta ndal
                Dhe tubon nektar

Prockës lulishtës pata
Bën shetitje të gjata,
Dhe ga ga ga brohoret
            Bibat i thërret.

Kopshtari i dashuruar,
Drandofil i adhuruar
Rob i therrave të tij,
                Po në lumturi.

Zambakët me xhelozi,
Pas qiellit si hyjni,
Shtathollë ngjiten prore
                Posi shtatore.

Nga këndi majtas vjollca
Afër gurgullon procka ;
Çifti përkulet mbi të
                Don këputur një.

Lultari buzëqeshë :
« Ndalohet moj hyjneshë !»
Zonjusha dorën tërhjek
                Dhe asgjë nuk flet.

Në bankën kundrejt ulur
Të rinj duke u puthur,
Ëmbël si zana mali,
                Cuca  dhe djali.

Mëma në kënd me fëmi ;
I djali me shum mjeshtri
Një lulëkuqe mori,
                Nënës i dhuroi.

-Oh  - nëna tha -  mor hata ;
Lultari bëri se s’pa
U afrua, hapat ngadal :
                -Një po të fal.

Gjysh e gjyshe t’lumtur,
Dorë për dore ecur,
Evokojnë rininë
            Dhe dashurinë.

Kur shkove

M’u zhduke sa nga syri,
E s’di ç’të shtyri
Papritur andej sheshit
          Të qytetit.

Lotët më rrodhën faqes
Dhe buzët e çarra,
U njomën sa pakës
           Nga të tharra.

Kurrë s’u këtheve më,
As për ty s’dëgjova gjë.
Folé ku ndërtove
          Kur largove?