Pasion

Është e çuditshme se si
Gjithmonë
Shkuarjet e kanë një të vetën tjetër
Pastaj
E ne s' dimë ku shkojnë
Ato
Mëllenjët e gjakut ndezin
Çka thonë
Kur drita i përzien
Kufijtë
As fjalë s' bëhet për ritet
As skenar për lojë  
Tek ti banon një mendim imi
Si era malin
Dëgjoj hapat tu
Si vjen si më i madhi qejf
Hej
Kur e ke at mbërritje
At stacionin e zbritjes
Ku me të pritë një minutë imi
E koha fillon të ecën
Ndryshe
Atëherë nis jeta 

Dashuri mësomë si me dashtë          

Kam vrapuar
Ditë e natë neper  vite e dekada
Jetës sime
Dhe luajtur kam bukur shume me të
E shpesh hile m' ka bërë
Krejt vonë diku
E kam marr vesh po nejse ma

Henes
Tash më ka ra ndërmend  diçka
E unë po matem me vetën 
Kam veç një gjë me tu drejtua
Dashuri
Mësomë  si me dashtë           
Se mendja ma merr nuk a vonë
Vonë s' është kurrë
Thonë 
Po unë nuk i besoj ma kësaj  
Të besoj ty si fëmija përrallës   

Mësomë
Ama
Si me dashtë
Jo m' u dashuruar  

Edhe nëna
Më pat mësuar si me ec
Po krejt jeta m' shkoj vrap
Vrap
Njëherë dej u rrita
Vrap
Me u kthye prej maleve
Aiii
Sa rruga deri të ti sonte
Mësomë
Tash pa hile dashuri
Sa me dashtë  

Në modë është
Me marrë njëfarë tisi të hollë
Të mendimi
E sytë me i sjell rrotull
Diku pak
E diku më shumë
Me u marrë erë luleve të njerëzimit
Femër    
Krejtësisht pa kurrfarë orarit
Dashuri
Mësomë kur me dashtë  
Tanë janë çuar në këmbë
Secili
Sipas kutit të vet mat
Rëndësinë e kohës së rrugëshkurtës
Derisa disa nuk flasin të tjerë thonë
Ç' është një e zezë
Duan veç ata që janë primitiv e koha
I ka shkel
Me dashtë a si mu deh me raki
E çka tjetër s' thonë
Dashuri
Mësomë pse me dashtë

Shkrim pas mesnate

Në letrën me pika të kuqe
Ku datat i shkruaj
Dhe vakitë
Pështyva
Fjalën e madhe Liri
Dhe serish më doli gjumi
Ëndërrakeq  
Prapë i shkrova letër
Vetmisë time të trentë
Tung  nga
Unë
I yti Atdhe  

Më teproj mjaftë kohë deri
Nesër
Hej sa e gjatë është nata
E letrave  

Tung vetmi
Me laps e pa kurrfarë ideje
Takohem me ty
Ku zë as cik s' bën
As tash nuk po kuptohemi  

Ani de
Që gjuhën e shpirtit
Mallin e Dardanisë
Po mi merr
Në një varg timin varesh
Dhe ndjehesh artistik  

Tung  pra
Më ka mbetur edhe mjaft kohë
Deri nesër  

Sa të jesh natë je imja

Atje është perandoria e vakive
Dhe si ti që je e gjithmonshme
Bukë fjale
S' ka tjetër që rritet
Hesht
Apo flet
Zakonet tua nuk shtrihen përtej
T' miave
Për mua sa të kesh kohë
Natë e së premtes
Je imja    
Me krejt çka ke që janë
Për poetin
Ky është varianti i parë
Duket
I provave bërthamore të muzave
E unë e ti
Ishim veç një herë zjarr
Ma thotë mendja
As qe është për tu besuar netëve
Ama pak a shumë
Sa të kesh kohë je
Imja
Fjala që shkrova për ty
Princeshë
Është apo jo
Letërnjoftimi i një vaki
Atje ne skajin tjetër të dhomës
Sigurisht
Vjeshta promovoj krynatën e vet
Dhe derisa  gjithçka
Po ndalej në një pikë
Unë fillova të shkruaj pa
Pika
Tani që përsëris  këto vargje
Mendja
Më shkon
Të ajo pikë