Unaza

Të rinjtë e luginës
Unazën e fejesës
E futin në gisht me sapun;

Etja i ve ne vrap
Në zheg të verës,
Nga burimi u shterën mollëzat;

Të rinjve unaza
U bëhet e madhe
E u bie pahiri në bunar.

Tash syri i hënës
Nëpër të përshkohet
E nata e ve në gisht të vet!

Bindje

Vetëm dita ditën e pushton
Kur njëra hyn e plotë në tjetrën.
Nata e gjatë - nga dita e plogësht,
S'ka natë kur s'të mjafton dita.
Kalit të ditës ia vunë ngosën
Të kuptohet si të venë punët
Rreth dëshirës që merr flakë,
Rreth vullnetit që zhvendos kodrën
E u jep krah pëllumbave në qiell.
Te okullisti i zhvendosën sytë
Për ta bindur kohën e vet
Se uji mundet të vete edhe përpjetë
Po s'kuptojnë se kthimi i tij
I bart lëmishte të pavlershme.

Përkushtim

T’i brengë më e keqe se brenga që ngërcit, shtang 
Në hirin e këngës.Sharjet mbillen,rriten
Duke futur rrënjë në vesh.Kohë meskine
Me gojë të cara meskinësh, ujqër nëpër trarë.


Gjakun nuk ua fali për ëndërat tuaja me duar
Mbi zjarrin e trupit tim.Bliri im i molltë
Ka nxjerrë filiza të rrinj.Të qartë e kanë rrugën
Edhe pa ju. Ujësisisë i riten kuajt e pegazit.


Buzët i lëpini e keni mbetur pa gishtërinj
Në dorën e fatit tuaj.Fat i thënshin erësirës
Që ua shndrëit rrugën e verbër! Kujtimi im
E ka mëngjesin e vet, i juaji këmbët a i ka?

Gulfatje

Të jetosh domëthënë të ëndërrosh,
Të ëndërrosh domëthënë të jesh.

Jemi njëkohësisht hapsirë e kohë
Që të ëndërrojmë plot zjarr dëshirash.

Zjarri thonë është edhe akull,
Po edhe akulli - zjarr skëterrë.

Ka zjarr edhe në tru, edhe në zemër,
Zjarri në ide është dritë e fortë.

Zjarri mund të lindë edhe nga deti
E deti mund të lindë edhe nga zjarri.

Zjarri s'është dukuri e gabuar,
Po dukuria e gabuar është edhe zjarr.

Fëmijëve të prapë, që lozin me zjarr,
Nënat ua fshinë lotët, po edhe hirin!

Paqë

Paqë, ju lutem, vetëm paqë
Për barin e sfilitur
Të shkelur përbri rrugës;

Paqë për laureshën krahëlënduar
E te ngujuar ne kafazin
E sanatoriumit të përgjakur;

Paqë për buçitjen e jetës,
Për ëndërrat e bukura,
per dëshirat e pajetuara!

Trazirë

Sendet, që e humbën rrugën,
Në fund të kenetës ranë
Dhe me sterkale doli stuhia
Të vërshëlleje në barishte.


Zogjtë e ujrave i harruan sqepat
Nën sqetull të prehjes
Dhe me krahët e frikës
E rrahën ujin e fjetur.