Në luftën civile greke gjatë viteve 1945-1949-të, në mes  forcave të majta që udhëhiqeshin nga Partia Komuniste Greke (P.K.G.) dhe forcave të djathta që fituan luftën, ku bënin pjesë dhe forcat reaksionare të Napolon Zervës, që bënë dëbime masive dhe masakra në krahinën e Çamërisë mbi popullsinë shqiptare myslimane. Ndërhyrën në punët e brëndëshme të Greqisë shtetet komuniste të Europës Lindore të kryesuara nga Jugosllavia.

Në dokumentat e asaj kohe shkruhet për marrëdhëniet dhe ndihmat që dhanë shtetet komuniste të Europës lindore të dedikuara për Ushtrinë Demokratike Greke që udhëhiqeshte nga Partia Komuniste Greke..

Në këtë dokument të botuar në nëntor të vitit 1999, tregohen edhe kërkesat e kryetarit të Qeverisë së Përkohshme Demokratike Greke, Marko Vafiadhis drejtuar  Enver Hoxhës.

Më 1947 drejtuesit e Ushtrisë Demokratike Greke, pretendonin se do të kishin së shpejti rreth pesëdhjetë mijë(50.000) veta efektiv luftarak dhe se perspektivat që hapeshin për UDG(Ushtria Demokratike Greke) me gjithë sprovat që kaloi katër muajt e fundit, ishin të mëdha.[1] 

Për të arritur plotësimin më efektiv, shtabi grek dërgoi Marko Vafiadhin në Tiranë që të kërkojë nga Enver Hoxha të dërgojë çamë të dëbuar nga Greqia për të luftuar përkrah forcave të Partisë Komuniste Greke ( P. K. G. ).

Enver Hoxha harton një letër dhe ja dërgon Titos ku e informon rreth çështjes në fjalë. 

Më 24-9-1947 Marko Vafiadhis vjen në Tiranë me nxitim për mes Korçës si kryetar i Qeverisë së Përkohshme Demokratike, për të kërkuar ndihmë në qeverinë Komuniste të Tiranës. Markoja kërkon nga Enver Hoxha që të dërgojë çamë të dëbuar prej Greqisë në malin Gramoz që të luftojnë përkrah kryengritësve komunistë grek.[2]

Marko Vafiadhis vjen pa ndonjë lajmërim paraprak në Tiranë dhe, andaj, Enver Hoxha nuk e takon, por ngarkon një person nga Byroja Politike të diskutojë me të. 

Marko Vafiadhi i parashtron qeverisë komuniste shqiptare kërkesat e mëposhtme:

-Të dërgohen 3.000-4.000 mijë burra çamë për Ushtrinë Demokratike Greke; nga 18.000 mijë që jetonin në Shqipëri, të dëbuar prej forcave të  Zervës në vitin 1945.

-Nga 25.000 mijë refugjatë grekë që ndodheshin në Shqipëri, të organizoheshin 3-4 qendra për dërgimin e forcave në Ushtrinë Demokratike Greke.

-Të vazhdojë dërgimi i armatimit dhe për një kohë sa më të shkurtër të dërgohen 10-12 topa.

-Të shqyrtohet perspektiva e ndihmës ekonomike me ushqime dhe veshje për Ushtrinë Demokratike.

-Të mënjanohen ndërmjetësimet ekzistuese deri sa të vendosen lidhje të drejtpërdrejta.[3]

Pala shqiptare shprehu mendimin se çamët tani për tani nuk mund të përbëjnë faktor ndihme. U theksua se këta në një periudhë të gjatë kohe kishin qenë nën ndikimin e reaksionit. Nuk do të duan të shkojnë në luftë, por edhe për ata që do dëshirojnë të luftojnë, ekziston rreziku që të bien nën ndikimin amerikan. Për këtë çështje u dha përgjigjja se, tash për tash, kjo nuk është e mundur.

Kurse, duke marrë parasysh interesat e Ushtrisë Demokratike Greke, do të bëjmë çka të mundemi që të dërgojmë në kohën e duhur atë që kemi mundësi.  

Për sa i përket dërgimit dhe armatosjes rishtazi të refugjatëve grek që ndodheshin në Shqipëri, u dha përgjigje: se kjo gjë është e rrezikshme, nuk është i pakët numri i atyre që ranë në duart e policisë dhe rrëfyen gjithçka. 

“E quajmë se mund të zgjidhim problemin në një çast më të përshtatshëm”, vazhdon letrën E.Hoxha për të informuar Titon.[4]

Për sa i përket çështjes së dërgimit të armatimit ekziston marrëveshja. “Mund të dërgojmë vetëm 4 topa, sepse të tjera nuk kemi”.

Perspektiva e dërgimit të ndihmave me ushqime dhe veshje u premtua që në fillim.

Kryetari i Qeverisë së Përkohshme Demokratike komuniste Marko Vafiadhis theksoi në takim me përfaqësuesit e qeverisë së Tiranës se ndihma që do të jepte shteti shqiptar i asaj kohe ishte një gjë me rëndësi.

Ai mendonte se ushtria e tyre (U.D.G), nga 20.000 mijë efektiv do të arrinte në 50.000 mijë veta.[5]