Zhagiste këmbët rrugës së gjërë plogshtë e i kërrusur sikur qielli i vrërët bashkë me Sharrin e ngarkuar me lagështi i pushonin mbi supet dikur solide si rrallë njëri në këto vise. Dëshira për jetë sikur i ishte venitur në gjakun e rralluar nga shterja e kënaqësive të jetës. Dikush e shiqonte me përvujturi e dikush sa tallej duke buzëqeshur e duke këthyer shiqimin cinikisht anë e mb’anë sa për të joshur fëlliqësitë e barkut duke parë a e vërejti bota se po përbuzë dikend. I shihte krejtë këta ndytësira por halli i tij nuk ishte aspak shiqimi dhe përbuzja e do të munguarëve me trajta njeriu e shpirt të çveshur nga edukata. Vuajtja e tij ishte shum e rëndë dhe ia nxinte shpirtin e njomë që tani sa muaj të mbetur anemik. Bota e vrazhdët që sillej rretheve nuk çonte më peshë. As bota që dikur i pëlqente më nuk egzistonte për të edhe pse ruante simpatinë për ata që i donte e që e donin. Nga të gjithë i dhimbsej vetëm nëna dhe dy motrat më të reja me të cilët jetonte bashkë. E kujtonte me mallëngjim babanë e vrarë në luftë për të ndjekur shkaun. U vra në ditën kurr ky mbushi trembëdhjetë vjet dhe për ditëlindje të veten vorrosi babanë trim. Zëmra pak sa i ngrofej kurr i shifte motrat e veta të rriten si zambakë. I donte por nuk kishte më as forcë e as mënyrë si të ju tregonte dashurinë që kishte për ta. Fliste shum rrallë dhe tendosej pa masë, sikur i mungonte ajri për të bashkuar dy-tri fjalë. Ndjehej indiferent edhe me shokët e grupit në fakultet. Sidoqoftë, pjesa më e madhe e mbanin gjithënjë si më parë, silleshin mirë me të, e donin dhe e mëkonin pa ia shprehur këtë nga friga se po e lëndojnë. Ata e dinin psenë e vuajtjes dhe prandaj, në mënyrë tejet diskrete dhe pa djallëzi shoqet i rrinin afër e i bënin shoqëri të sinqertë. Njëra nga ta u thoshte tjerave se e dashuronte por nuk dinte as pse e as si. Nuk e kishte të qartë çfar ishte dashuria e saj; vjente nga dhimbja apo nga se thjeshtë e dashuronte. Një gjë e kishte të sigurt para vetes: nuk do t’i ndahej asnjëherë nësa ai ia këthente dashurinë. Dhe ai e ndiente këtë dashuri por asgjë nuk ia ngrofte zemrën. Ajo që dashuronte u shkëput nga gjoksi i tij dhe ia rëndoi shpirtin rinor. Nuk tha «s’të dua», thjeshtë u largua me atë... po me atë... Sikur mëria t’i hynte së paku në tru se shpirtërisht nuk mund të urente askënd, ndoshta nuk do të vuante edhe aq... Sikur revanshizmi t’ia kaplonte ndjenjat do të përqafonte një tjetër dhe të harronte vuajtjen. Jo, as kjo nuk ishte pajisje e psikologjisë së tij. Ishte shum i pastër për të mundur të dilte nga humnera me urejtje a hakmarrje. Ishte shum i butë dhe i dashur për të ngritur grushtin lartë dhe të çaj ballin e vuajtjes me goditje të rëndë. Nga koka nuk i largohej dita kurr si nxënës gjimnazi nganë herrët në mëngjes për të nxënë trenin që i çonte në shetitje njëjavëshe jashtë vëndit. Ajo nuk kishte fuqinë e tij dhe iu lut t’i japë dorën që të vrapojnë bashkë. Ajo nxënëse e vitit tretë, ky i vitit katër. Në të afruar pranë stacionit, deshi t'i liroj dorën e saj por ajo vazhdoi të shtërngoj të tijën... Turma nga peroni qeshën me ëmbëlsi.

-Aaaa sa bukur! Për hajr, për hajr!!!

Ai u stërkuq nga faqet si foshnje mbi sajin e tërhjekur nga nëna në mesdimër. Nga atëherë nuk ndaheshin. Mësonin bashkë te njëri ose te tjetri. Si thonë: vetëm gjumin e bërin çdonjëri në shtëpi të vet. Dashuri që nuk kallzohej me fjalë. Lumturia nuk kishte fund. Bota lumturohej kurr i shifnjin të dytë buzë lumit ose gjetkë. Ishin aq të ëmbël... Më të moshuarit thonin shpesh: Ata dy, ah po... janë si Hëna e Dielli. Që të dy ndriçojnë nat’e ditë. Askush nuk pa fundin e idilës që erdhi këtë ditë vjeshte të rassur me litarë shiu. Ajo, pa thënë as fjalën më të vogël u arratis me kopracin e rrugës së vogël që jepte para me fajdë e që shpesh  grahte veturën i pimë e i bëmë dru. Plaka e qorrsokakut përballë thoshte nëpër mëhallë se iku pas parasë dhe shkeli nderin e dashurinë. Dy javë qe larg me të zgjedhurin e ri dhe y këthye e s’jepte pesë qindarka për shiqimet e vëngëra të qytetit. Delte dyqaneve me burrin që luhatej si plepi n’erë ngase rrasej me whisky e me duhan nëpër do qarqe të errëta parelijësh.

Largimi i saj nga gjiri i tij, e plandosi thellë në errësirë të dashuruarin pa hile dhe ditët iu bënë skëterrë. Nuk arrinte por edhe nuk donte të ringjallet dhe t’i rreket rishtazi jetës. As vasha nga grupi në fakultet që i tha një ditë troç se e donte, nuk e këndjelli nga rrënimi dhe vuajtja e shpirtit. Vetëm çoi sytë me respekt drejtë shoqes së grupit dhe pa ngjyrë në zë iu përgjegj, për të parën herë që nga ndarja, me një fjali të gjatë e gati mistike:

- Sot desha të shkoj të shof trenin duke shpuar ajrin drejt stacionit dhe jo të vrapoj pas tij si atëherë. Ti më morre një pjesë të kohës sime e me këtë, më fale një çast hyjnor. Më zgjate jetën SOT, por vendimi im nuk ndryshon.

Në mëngjezin e ditës së nesërme, morri ndër këmbë megjet e arave gjer atje ku kalonte treni... Eci ngadal, pa vrap si atëherë, por nuk u vonua aspak.  Aty kishte lënë takim me trenin që dikur i solli lumturi. Në fakultet morrën lajmin... Familja ishte lajmëruar pak më parë.

Qielli u mbulua me re të zeza. Vetëm lotët e qytetit mbetën të kthjellëta... Lotë, që nuk do të thahen kurrë...