1. KËNGË E TRISHTUAR

Nga karvani i gjatë i lëngatave,
ka mbetur veç një këpucë e grisur vajtojcash.
Një tërkuzë e varur në degën e blirit
rrokjezon frazat e tellallit
në zhaurimën e lumit të thërrmuara.
E shtunë ekzekutimesh…
Teksa bukurinë drejt gijotinës zvarrnisin,
rrugëve baresin shëmtime të zvetënuara.

2. METAFORAT E DHIMBJES

Gjëmëkujë në muzg,
gjethe plepi të rrëzuara,
murana shekujsh të largët…
Shtat i lodhur në rrugësi dashurish - tufan
rishkruan epitafe mbi këngën e mjellmës.

3. * * *

Ku e humbe këngën laureshë?
Lajthishtes, i braktisur një mëz i bardhë,
me gjunj të përthyer mbi bar…


4. * * *

Pjeshkëz’ e vogël, sa shpejt qenke rritur!
Degëzat e tua nga pesha anuar.
Në kopshtin përbri, çelet jasemini.



5. * * *

Anije që luhatet mes zemërimit kaltërosh -
- unë.
Ti - deti…

6. S’TË LËSHOJ

E vogla ime e bukur,
edhe thëllëzë po të jesh,
krahët do t’ia marr skifterit të fluturoj…

7. POKER DHE TUNDIM

I shkel syrin kamerieres
“Tris damash”.
Ajo largohet e s’kthehet,
friket, si në poker mos e humb…

8. TI KALON PARA LOKALIT

Me të bardhën peliçe krahëve
S’di ç’më ngjan me një kokërr orizi
Që më ka servirur kamerieri
E unë - kinez i uritur…

9. JE E BUKUR

Një gjeth i njomë pranveror
luan erës e rrëzohet…
Duke të parë ty krah meje,
romi,
në ëndërrzgjimet e veta
dashnor i bardhë shndërrohet…

10. EH, VAJZA

Një kryq i zjarrtë,
një lektisje e braktisur,
detvalë.
Tri vajza flokëzeza,
tej syve të pulitur,
harrojnë se jam djalë…

11. TË KAM LARG

Si nuk e mësuam gjuhën e zogjve
a, së paku, zogjve
t'u mësonim gjuhë tonë...

12. VAJZËS AFËRDITË

Ecën mes qindra sysh që të kundrojnë,
aromatis ajrin, hipnotizon frymorë...
Tani e besoj:
Afërdita lindi larg bregut,
në një shkëmb...

13. ECI QYTETIT


Buzëqeshje qerose
në tullacëritë e shtuar kohëve të fundit,
sipas modës së leshtoreve
me tabelat reklamuese: "Sallon bukurie,
për "look" - un e ri (efekti "Gillete").
Sinjale të rrugës dhe shenjat rrugaçore,
piercing të kudoshëm madhërisht të ndryshëm,
ku tatuazhet kineze nën krahët e zbuluar,
kanë stacione urën mbi rrjedhën që s'ndalet
dhe pëshurrjen e qenve pa orar të ngeshëm,
me këmbën mbështetur pas murit të kishës
që s'njohin semafor e polic trafiku,
s'pyesin për bashkiakë a misërpjekës të rrugës
e 100 - katësh le të jenë pallatet përballë.

Birrë e zezë në treg
në shishe a kanaçe,
reklama të grisura gjysmë të lexueshme,
si një dhëmb i krimbur në mes të qytetit.

14. I ARDHUR VITE MË PAS
Një copëz bore ra
mbi tingujt e oboes
dhe prishi qetësinë e zhuritur të tokës.
U drodhe ballukez' e prerë...
Kuti e kuqe, bosh
kërkon në kokërrarrën e thyer
kostumin e ketrit kaltërosh.
Lule e pafarë...
Kuakjet e bretkosave
përrenjtë i paskan tharë!

15. DIÇKA MË THËRRET

Kam gjetur një cep të veshit të Van Gogut
me një pikë gjak nga koha mpiksur,
dy gishta të dorës së majtë të Migelit*
dhe thonj të kërrusur e të rritur.

Një vajzë flokëverdhë ulur mbi bar
lexon “Shatërvanin e Bahçisarajit”,
unë dridhem e befas ndiej ftohtë,
mbështillem me “Kapotën” e Nikollajt*.

Këtij qyteti rrugës duke shkuar,
sahati i madh kur shënon shtatë,
Aleksandër Pushkin më del përpara,
27 janar ‘837.

------

• Migel - Migel de Servantes
• “Kapota” - vepër e shkrimtarit rus Nikollaj Gogol.

16. XHELATJETËT

Ju ma dërrmuat shpirtin
me skërmitje kumbuese e duar të zeza.
Më vratë si një shtazë të braktisur,
ma thithët trurin,
duke lëpirë gishtat grykësisht.
E ç’ju kisha bërë unë?
Ju dërgova zogjtë e kaltër
një natë të heshtur,
për të mos qenë dhe ju si nata.
Ua shkulët sqepin
e mua më dhatë lopatën e varrmihësit:
“Ja varri i shenjtorëve”…
… Tashmë më lexoni nekrologjinë…

UDHËTOJ MES VARGJESH

Kur stis mendjen për të shkruar,
   Nuk më fanepset një elefant dhëmbëthyer,
      Një mamuth a rrëqebull me syrin e nxjerrë,
         Llum kafeje e filxhan druri i krisur
    Apo thënie të pasosura fallxhoresh
   Që parashohin fundin e botës
  Në lidhëset e këpucëve gomporoze
   Me numër 40.
 
    Kur stis mendjen për të shkruar
     Më kapërthehen distik, tercina, katrena
       E arratihem me dashje
          Në korijen e plepave.
 
Burimit vjeshtak sa ujë i kam pirë
Ikur i menduar mbi dheun e murrët
  Pa pasur frikë se do më zërë sqota në rrugë.
     Mendjen kur stis për të shkruar
       Nuk frikem se pranvera s’do të vijë.

  PA TITULL

 S’i bën më përshtypje kujt,
       nëse setrën e vesh nga astari
         e të ecësh ashtu fushës me nebulozë.
      Po sot
të mungon pushi i gjembaçit
   dhe shquan nga larg ca forma,
a thua shtëpi të vjetra muzhikësh.
      Këmbë - këmbë për atje.
          U përfshive si padashur
             në sfilata reptilësh.
Kurorën kërkon dhe këtë herë…

   ISHIM… 

Unë - i vdekur në një shtëpi të boshtë,
ti - fustanbardhë majë kalit shkoje,
   Kambanat s’i dëgjoje,
         as lutjet e fundit të uratës,
             mihjen e dheut të nxirë
          fjalimin nekrolog të qiparisit. 

U nise,
     të priste bota katanà,
        ti s’e dije;
luaje me krifën e atit
  dhe me lulet e verdha të xanës.
Ç’qenkan ata njerëz që të dalin përpara?
       U plandose përdhe.
          Po unë të kam premtruar
             që nuk martohem më,
                 të pres dhe atje.

Ç’QENKE TI

 Kurmathët në pengmarrje dashurish,
   ti borës bardhësinë ia përbuze,
        ti - Eiffel në dritë të perëndimit.
 
S’isha unë që i hëngra gjethet e mimozës,
  Unë - i përbalturi - viking i grisur.
     Rrëmoj në xhepat bosh të postës – kujtesë
        e dua të di:
            je breng a fati im?

  DASMË DHE LUFTË  

Shtatë njerëz
     kruspullosen nën hijen e thekshme të pasdites
e ritmikueshëm ecin nën mbjellakorrjet e zisë.
             Aty,
                   ata gjetën qenushin lodër
                        të përmbysur në rrugë,
nën hijen e ligustrave që vajtojnë vetminë.
 
  Dasmës së Hirushes
           s’më paskan ftuar,
                në krrokama korbash
shkoj fushës së përgjakur…

KUR TË NGRIHESH MËNGJESESH

Kur të ngrihesh mëngjesesh,
era e jugës do të t’i hapë dritaret,
lastarët në oborr do ta degdisin gjumin…
 
Unë mbaj në dorë një palë gërshërë,
buzëve të tyre një kaçurrel i njomë,
ah, flokët mos i pre!

HONE GRINGJYRË 

Koketëri verbane -
- lugatojnë në kryqet e vdekura të të gjallëve,
thënëtarë e ndërtues vespillup -
- në poltronet apogjê të shkatërrirës…
Ku mbetët,
             o ju,
                 të mençurit e kësaj bote?
                                         

RRËNOJË 

Sa të trishta këto net kur dëgjohen sirenat
           kur në shtëpitë  buzë rrugës,
                           dritat s’janë ndezur.
            I mbyllur në karuselin e mendimeve,
përtyp lajmet e fundit,
                       etin shuaj me vargjet e këngës
“Kam shtëpinë me rrasa”
                 dhe brof
se dëgjoj hingëllimën e një mëzi të hazdisur.
                      Në rrugë sirenat -
- zjarr ka rënë diku…
Dhe bisedëheshtjet tona janë kthyer në hi…

Zgjedhjen e bëri: © Filolet