Bota mbetet një formë e vullnetit për pushtet ku njeriu trashëgon parimin për pushtet dhe forcë. Nganjëherë ne trajtohemi si njerëz indiferent gati për t’u shndërruar në një metaforë e trishtë me bindjen kundrejt vetes. Të ndikohesh nga ekzistenca e kësaj bote e cila është përtej misteriozitetit, ku udha drejt ndryshimit të saj është një shprehje e brendshme e absurditetit me përmbajtjen e një thelbi negativ, pa u ndryshuar. Ky absurditet i botës me siguri duhet të jetë një çështje e forcës, dhe një gjykim ndaj të bukurës e të mirës universale. Ngado që ta udhëheqësh mendimin drejt arsyes së kulluar absurditeti mund të jetë një shkak i pakapërcyeshëm i veprimtarisë të paramenduar me kohë. Që të mund të jemi syçelë dhe që të mund ta tejkalojmë paradoksin e botës që na është imponuar pa dëshirën dhe vullnetin tonë duhet përdorur mendimin, që njeh realitetin e kësaj bote që i përshtatet një plani të detyrueshëm mbi nevojat tona të përgjithshme. Një ide drejt përshtatjes shpirtërore apo një ide drejt njohjes intuitive mund të jetë një udhë e kalueshme nga ky absurditet i botës.

Mendja      

Mendja është një substancë ekzistuese ku në mënyrë të pavarur mediton me anë të ligjit më të thellë mendor. Pjesën e menduar e bart tek truri, ndërkaq truri e përcjell tek ndërvetëdija dhe kështu mendimet ruhen që më pas mendja nis të mendojë me pjesën e vetëdijshme. Mendimet dalin nga meditimi i një koncepti jetësor, ndërsa logjika i radhit nuancat e shprehjes drejt një kuptimi të  përshtatshëm e të duhur, pastaj arsyeja ndihmon që mendimi të jetë i ngritur emocionalisht me formën elokuente të të menduarit psikologjik. Të dhënat që i kemi menduar gjatë gjithë procesit mendor barten në pjesën e ndërvetëdijes, ku sipas studimeve psikologjike po shndërrohet në vendbanim për të gjitha ndjenjat tona të qenësishme. Pasi t’i kemi mbledhur mendimet nga ndërvetëdija, atëherë vetëdija nis punën për t’i lexuar të dhënat, dhe nga ky proces mendja e njeriut priret drejt procesit të të menduarit. Psikika, ose vetëdija, është një rregull i përcaktuar me ligj natyror, që është atribut i sistemit të të menduarit. Mendja krijon ide, pastaj i përshtat ato, dhe kështu zhvillon mendime psikike që gravitojnë drejt koncepteve shoqërore. Mendja si koncept psikologjik rregullon në tërësi unike të gjitha njohjet reale që janë të arsyeshme, dhe nëpërmjet vetëdijes frenon udhët fiktive dhe irracionale që mund ta orientojnë atë. Mendja na shërben t’i njohim apo perceptojmë ngjarjet jetësore me anë të të menduarit duke futur bindjen në instanca intelektuale me shpresën për të kuptuar të vërtetën, dhe të mirën universale krahas çdo të pavërtete të mundshme. Nga procesi psikologjik i mendjes krijohen akte psikike të veprimit të mendjes, ku ndërgjegjja dhe vullneti bëjnë veprimin e mendjes te njeriu përgjatë të menduarit. Së pari, mendimi po nuk pati thelb, s‘është më mendim, as ide, por një shprehje pa logjik. Pikërisht nga këtu niset mendimi për të pasur një thelb, një arsye, një pikëpamje, ndryshe idetë tona nuk do të viheshin në vepra gjeniale. Nëse mendimi arrin të jetë një element i brendshëm përtej njohjes inteligjente, konsideron elementin e brendshëm për ta zgjuar në sipërfaqe dhe duke tentuar sa më shumë që të jetë e mundur ta zbulojë dhe të pluskojë të vërtetën në thelb.

Objektivat e mendjes duhet të rrjedhin sipas kushtit të domosdoshëm të arsyes duke i reflektuar lëndët dhe lëvizjet mekanike të natyrës me mënyrën kritike, mënyrë kjo që është e moderuar për të nxjerr në sipërfaqe pamjen e vërtetë të njohjes së arsyeshme të mendimit, kështu pra, duke u nisur prej shkakut te pasoja e përvojës shkencore. Që të kemi një veprim të domosdoshëm dhe logjik të mendjes, fillimisht duhet të kemi në objekt shqyrtimi planin e metodës kritike e cila na ndihmon t’i diktojmë proceset e natyrës dhe pasojat rrjedhëse të natyrës njerëzore. Sipas metodës kritike veprimi i mendjes më shkoqur paraqet sensin e arsyes së mendimit, duke mundur kështu të udhëhiqet plani për veprimin e njohjes së gjësendeve dhe natyrës. Metoda kritike arrin të shprehë gjendjen emocionale të realitetit duke i menduar sensualisht veprimet para se të vihen në zhvillim konkret të veprimit të mendjes. Kjo metodë, në radhë të parë nxjerr kuptimin e arsyeshëm të veprimit në plan-veprim ku përshtypja e njohjes së sigurt mundëson, dhe njëherit shmang çdo preokupim të metë e të menduar negativisht. Kjo nismë është mjaft racionale, sepse metoda kritike arsyes njerëzore i mundëson të qeverisë me veprimin e mendjes intelektuale, kështu i realizon në kuptimin intuitiv marrëdhëniet e mendimit shkencor në natyrë e shoqëri.

Shpeshherë lind pyetja si punon mendja e njeriut? Njeriu mendon me anë të vetëdijes. Vetëdija është ngritja e mendimit në stade të njohura intelektuale, pasi mundëson mendimin të jetë i pajisur sipas një plani të arsyeshëm dhe të logjikshëm. Mendimi i arsyeshëm dhe i logjikshëm shquan idenë dhe parimet e njohjes njerëzore për një ndryshim të realitetit njerëzor. Nëse njeriu nuk trashëgon vetëdije nga urdhëri i një Zoti bujar, atëherë vihet në rrezik sistemi i të menduarit në plan të vizionit edukues. Mendja e njeriut është akt i vullnetshëm që buron nga instinktet më të larta të njeriut, ku drejtohet nga plani intim i njeriut. Varësisht sesi mund të drejtohet puna e të menduarit te një qenie njerëzore, në radhë të parë vlen vullneti për të menduar. Ky vullnet që filozofikisht ka rrënjët nga dëshirat dhe mundësitë e njeriut për ta drejtuar sipas një efekti empirik. Duke e orientuar sistemin e të menduarit pas një vullneti për jetë. Nëse njeriu përcakton vullnetin për të menduar njësinë e mendimeve të mira, ka për të fituar ngjarje të mira; por nëse njeriu përcakton vullnetin për të menduar njësinë e mendimeve të këqija, ka për ta fituar ngjarje të këqija. Kjo është një rregull që ne ia imponojmë ndërvetëdijes. Nëse sistemin e të menduarit e orientojmë në punë misterioze duke mos arritur të fusim nocionin e bindjes racionale, atëherë me gjithë mundësinë reale do të punojë sipas një programi të pakonceptueshëm, e cila me gjasë reale mund të përfundojë në dilemë mendimesh. Njeriu mendon me pjesën racionale të të menduarit, ndërsa me irracionalen ai bart të gjitha ndjenjat dhe emocionet e mendjes, ku kjo e fundit shërben si pjesë krijuese dhe kujtuese. Puna e mendjes së njeriut është një vepër e inspiruar nga vullneti hyjnor i Zotit, ku çdo mendim i njeriut i nisur nga arsyeja e vyer është një vullnet i së mirës së tij, dhe një udhë intelektuale e veçuar përtej së mirës morale. Mendja e pajisur me virtyte të larta njerëzore arrin më lehtë të shquajë veprimin e natyrës, njeriut dhe Zotit. Duke caktuar mendjen të udhëhiqet pas gjykimit të arsyes së kulluar, natyra e njeriut do të ishte ndërtuar sipas skemës së një ekzistence të lumturuar. Sepse të njohësh natyrën dhe ligjet e saj nëpërmjet arsyes së vështruar, në radhë të parë njeriu ngadhënjën si harku i triumfit në botë. Sipas arsyes së kulluar, ai do të gjejë veprimin diplomatik të të vepruarit krahas çdo të metë dhe joshjeje të panjohur. Mendja, si veprim i një sistemi inteligjent nxjerr në sipërfaqe gëzimin dhe vullnetin për të jetuar sipas planit të njeriut të ditur.   

“Gjithçka që lëviz, dhe ekziston”

Marr frymë, dhe prandaj unë lëviz. Po nëse nuk marr frymë, atëherë nuk kam se si të lëviz. Prej këtu del në dritë pohimi: “Gjithçka që lëviz, dhe ekziston”. 

Duke e ditur, tanimë falë mendimit të Kanti-t për pohimin e “universit të pafund”, vërtetohet se në univers të gjithë trupat qofshin të zjarrtë apo të ngurtë rrotullohen rreth Sistemit Diellor, dhe në një mënyrë tjetër vjen argumenti që dita-ditës universi zgjerohet prej një pike të vetme deri në pafundësi. Para se të ndodhte Shpërthimi i Madh nuk ka ekzistuar lënda. Sipas mendimit hyjnor del mendimi, se nëse nuk ka ekzistuar lënda, atëherë nuk ka ekzistuar energjia, koha, masa dhe lënda. Toka dhe Qielli ishin të ngjitura me njera-tjetrën, me tërheqjen e Qiellit dhe Tokës, ndodhi Shpërthimi i Madh, i cili mundësoi krijimin e lëndës, kohës dhe energjisë. Kjo çon në mendimin se në këtë botë nuk ka ekzistuar asgjë madje dhe rastësisht, por gjithçka është e krijuar sipas një paramendimi absolut që vë në lëvizje fizike gjithë jetën njerëzore, planetet, satelitët dhe çdo trup tjetër, qoftë të ngurtë apo të zjarrtë.

Universi zgjerohet prej një pike të vetme, madje falë tërheqjes së madhe nga gravitacioni lëviz gjithçka, por do të qe kontradiktore nëse mendojmë se universi pa një fillim të vetëm vjen nga pafundësia dhe se nuk niset nga vëllimi zero, atëherë sipas kësaj hidrogjeni në univers do të zhdukej menjëherë dhe në distancë të përgjithshme do të shndërrohej vetëm në helium. Tanimë, shkenca e sofistikuar krahas mendimeve materialiste në univers gjithçka lëviz, edhe pse shumica e planetëve nuk konsiderohen për ekzistencë jetësore, por janë të detyruara të bëjnë rrotullimin rreth boshtit të vet. Ky rrotullim i tyre rreth boshtit kullon arsyen se “gjithçka që lëviz, dhe ekziston”. Sipas një përkufizimi Hyjnor, e gjithë kjo arsyetohet se Qielli ngrihet nga distanca e Tokës, dhe fillon të zgjerohet pafundësisht.

Po vazhduam udhëtimin tonë drejt Sistemit Diellor do të hasim në renditjen e planeteve, të cilët janë krijuar sipas një paramendimi të jashtëzakonshëm, ku secili rrotullohet rreth boshtit të vet. Kjo vërteton se universi dhe ekzistenca e botës është në lëvizje të vazhdueshme dhe të përhershme.

● Planeti Mërkur bën një rrotullim tejet të ngadalësuar rreth boshtit të vet dhe rreth Sistemit Diellor, madje dhe temperaturat jashtëzakonisht të larta janë jashtë kushteve për ekzistencë jetësore. Nxehtësia përvëluese ku mendohet të jetë me mijëra gradë, që shkak për këtë lloj nxehtësie të lartë është afërsia e këtij planeti me Diellin, ndërsa është e konsiderueshme në masë të madhe mungesa e ujit, e cila njëherësh mbetet edhe kusht themelor për  jetë të gjallë. Këtu është e papranueshme për logjikën  e njeriut të mendohet ekzistenca e njeriut.

● Planeti Venera karakterizohet me valë të nxehta të Diellit, saqë në gjendje normale duket si një kupë vullkanike. Veçori tjetër e paimagjinueshme për ekzistencën e gjallesave mbetet atmosfera tejet e rëndë që formohet nga shtresa e dendur e dioksidit të karbonit, (CO2). Kjo shtresë e dendur e dioksid karbonit shkakton bakterie dhe parazite që mund të shkaktojë vdekjen dhe ngordhjen e çdo gjallese.

● Planeti Mars është planet me bërthamë të kuqerremtë dhe me kratere të thella si pasojë e përplasjeve të meteorëve me sipërfaqen e planetit. Ky planet është me përzierje helmuese të gazrave, ku në varshmëri të gjithë përzierjes gjendet metani dhe dioksidi i karbonit, ndërsa në sipërfaqen e këtij planeti që është menduar dhe hulumtuar për kushte ekzistenciale për jetë, në thelb mungon uji dhe ka temperaturë të ulët, gjë që, kjo temperaturë rrezikon ekzistencën themelore të qenieve të gjalla.

● Planeti Jupiter për nga madhësia mund të jetë rreth 320 herë më e madhe se Planeti Blu dhe e gjithë korja e truallit është në gjendje të gaztë, karakterizohet me temperatura të ftohta sepse ndodhet larg Diellit, këtu nuk ekziston as lëndë e as masë energjike, ngase fusha magnetike është e pakontrollueshme saqë vret çdo lloj krijesë të gjallë.

● Planeti Saturn është mjaft karakteristike për nga imazhi sepse është i dizajnuar përreth sipërfaqes së vet me unaza akujsh dhe shkëmbinjsh, ndërsa temperatura atmosferike është më e ulët krahas Jupiterit, gjithashtu dhe ky planet është i papërshtatshëm për jetë.

● Planeti Uran është kryesisht me përbërje të gaztë dhe me përzierje helmuese të metanit, hidrogjenit dhe heliumit, këtu mendohet të ketë stuhira të jashtëzakonshme që formohen me shpejtësira marramendëse dhe zgjasin me qindra vite.

● Planeti Neptun në krahasim me planetet tjerë është tepër larg energjisë së Diellit dhe mbetet përfundimisht një planet i ngurtë, i akullt me temperatura jashtëzakonisht të ulëta.

● Planeti Pluton është trupi më i vogël qiellor dhe më i largëti në Sistemin Diellor. Ky planet është tejet larg Diellit dhe në të shumtën e rasteve mbetet i ngrirë dhe akull, vetëm në raste specifike ndërron gjendjen në të gaztë, në raste kur gjatë rrotullimit rreth Diellit ndodhet afër tij, ndërsa temperatura është e papranueshme për mendjen e njeriut e cila arrin deri në temperatura ekstreme të ulëta.

● Planeti Blu është i pajisur me një atmosferë karakteristike për të gjitha qeniet e gjalla e cila krijon kushte për ekzistencë të favorshme. Karakteristike në planetin tonë është madhësia. Nëse madhësia do të ishte më e madhe atëherë forca tërheqëse e Tokës do të rritej, ndërsa po të ishte më e vogël, atëherë forca tërheqëse e Tokës do të zvogëlohej deri në atë masë, saqë do të shndërrohej në atmosferë vdekjeprurëse për qeniet e gjalla. Në këtë planet temperaturat janë stabile dhe gjendet në një pozicion të mirëfilltë krahas planeteve tjera dhe Sistemit Diellor, ku temperaturat arrijnë rreth 55 dhe -25°C, (përjashtuar temperaturat në polin e veriut dhe jugut të cilat mund të jenë më të larta). Këto temperatura janë efektive për ekzistencën nëntokësore, nënujore dhe mbitokësore. Në planetin tonë, qeniet e gjalla ushqehen me ujë dhe ajër të disponueshëm për jetesë dhe nëpërmjet procesit të ushqyerit, ndërsa bimët ushqehen me anë të fotosintezës, me energjinë e Diellit. Tjetër veçori e Planetit Tokë është se, relievi me mekanizmin absolut parandalon çdo tentativë të furtunave të tmerrshme që krijohen nga rrymat e ftohta dhe të ngrohta detare. Ky planet blu, i quajtur Toka është mrekullia e vetë Zotit që ka përshtatur ekzistencën për jetë për të gjitha qeniet e gjalla.

NGA I NJËJTI AUTOR:

●Absurditeti i botës
●Bota si sprovë mistike
●Letra filozofike
●Politika
●Mbi artet
●Mbi vullnetin
●Skicë mbi filozofinë
●Shpirti



Ballina